"ครูครับ ผมอยากเรียนฝ่าหลุนกง !" — เด็กชายที่ไม่เชื่อฟังเปลี่ยนไปเพราะฝ่าหลุนต้าฝ่า

(Minghui.org) ฉันเป็นครูโรงเรียนประถมศึกษา ฉันบำเพ็ญฝ่าหลุนต้าฝ่ามา 4 ปีกว่าแล้ว ฉันทำงานเป็นครูประจำชั้นของห้องเรียนห้องหนึ่ง ในห้องเรียนของฉันมีเด็กชายคนหนึ่งมาจากชนบทซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องการก่อปัญหาในโรงเรียน เขาลงทะเบียนเรียนในชั้นของฉันช้ากว่าคนอื่นในชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เขาไม่เข้าใจอะไรเลย และไม่ฟังครูในห้องเรียน เขาเขียนหนังสือไม่ได้แม้แต่คำเดียว และแก้โจทย์ไม่ได้ ดูเหมือนว่าเขาไม่เข้าใจเรื่องการเรียนเลยแม้แต่น้อย ในการสอบปลายภาค เขาได้คะแนนวิชาคณิตศาสตร์ 6 คะแนน และภาษาจีน 11 คะแนน (จากคะแนนเต็ม 100 คะแนน ทั้ง 2 วิชา) เขาก่อปัญหาแทบทุกวัน ใหญ่บ้างเล็กบ้าง ไม่หยุดหย่อน เขาสร้างความลำบากให้กับครูมากที่สุด และทำให้ฉันปวดหัวมาก ฉันแนะนำเขาด้วยความอดทนหลายครั้งให้ประพฤติตัวให้ดี พ่อของเขาเองก็ใช้ทั้งไม้แข็งและไม้นวมที่บ้าน แต่ไม่มีวิธีใดได้ผลเลย

ในช่วงเทศกาลตรุษจีนปี 2001 การจัดฉาก "เหตุการณ์เผาตัวเอง" เกิดขึ้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ตามแผนการของเจียง เจ๋อหมิน และพรรคคอมมิวนิสต์จีนเพื่อใส่ร้ายฝ่าหลุนกง หลังจากเหตุการณ์นี้ ฉันมักคิดที่จะให้นักเรียนของฉันได้รู้ความจริง แต่ฉันไม่สามารถพูดออกมาได้ แม้คำพูดจะอยู่ที่ปลายลิ้นแล้วก็ตาม ฉันกังวลว่านักเรียนในประเทศนี้ยังไร้เดียงสา และอาจทำให้ฉันมีปัญหาหากพูดออกไป ฉันจึงไม่ได้บอกความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ให้แก่นักเรียน ต่อมาฉันรู้สึกว่าในฐานะผู้บำเพ็ญ การอธิบายความจริงให้กับผู้คนคือการช่วยให้พวกเขามีความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับต้าฝ่า ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง รวมถึงเด็กที่บริสุทธิ์ทุกคนด้วย พวกเขาก็ไม่ควรอยู่กับคำโกหกและการหลอกลวง

วันหนึ่งฉันอธิบายความจริงเกี่ยวกับฝ่าหลุนกงให้กับนักเรียนของฉัน ในตอนนั้นทั้งใจและน้ำเสียงของฉันสงบนิ่งมาก ปราศจากความกังวลใด ๆ หลังจากที่ฉันพูดจบ นักเรียนคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหลังสุดของห้องเรียนยกมือขึ้นและตะโกนเสียงดังว่า "ครูครับ ผมอยากเรียนฝ่าหลุนกง !" ฉันมองดูรอบ ๆ และประหลาดใจที่พบว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของเด็กที่ชอบก่อปัญหาคนนั้นเอง ในตอนนั้นฉันคิดว่าเขากำลังก่อกวน จึงรีบพูดว่า "เธอนั่งลงก่อน รอทีหลังนะ" ฉันไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ เพราะฉันคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะอยากเรียนจริง ๆ ฉันจึงเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย

ไม่นานก็ถึงวันที่ 10 เมษายน คาบสุดท้ายของช่วงเช้าคือวิชาศีลธรรมของฉัน ตอนท้ายของบทเรียนมีบทความที่ใส่ร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่า ฉันคิดว่าฉันไม่สามารถปล่อยให้บทความที่น่ารังเกียจเช่นนี้ทำลายจิตใจที่บริสุทธิ์ของเด็ก ๆ ได้ ดังนั้น ฉันจึงเล่าเรื่องจริงบางเรื่องให้นักเรียนฟังว่าฝ่าหลุนกงสอนให้เป็นคนดี และพูดถึงวีรกรรมที่ยิ่งใหญ่ของผู้ฝึกต้าฝ่าที่ยึดมั่นในความจริงอย่างแน่วแน่แม้ต้องเผชิญกับการประทุษร้ายที่ชั่วร้าย หลังจากที่ฉันพูดจบ นักเรียนคนนี้ก็ยกมือเล็ก ๆ ของเขาขึ้นอีกครั้งและตะโกนเสียงดังว่า "ครูครับ ผมอยากเรียนฝ่าหลุนกง ช่วยสอนผมด้วยครับ !" ฉันเห็นความจริงใจของเขา ฉันจึงสัญญากับเขาว่าจะสอนให้

คาบแรกในช่วงบ่ายเป็นวิชาคณิตศาสตร์ของฉัน ทันทีที่ฉันอธิบายตัวอย่างหนึ่งเสร็จ นักเรียนคนนี้ก็ยกมือขึ้นแล้วบอกว่าเขาทำได้ ตอนแรกฉันไม่เชื่อเขา เพราะเขาไม่เคยฟังครูในห้องเรียน และเขาไม่สามารถทำโจทย์ใด ๆ ได้เลย ฉันปล่อยให้เขาออกไปทำโจทย์ที่กระดาน น่าประหลาดใจที่เขาทำได้ถูกต้อง ฉันจึงให้เขาทำอีกข้อหนึ่ง เขาก็ทำได้ถูกอีก นักเรียนคนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจมาก ในขณะนั้นฉันคิดว่าแม้ฉันจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เด็กชายคนนี้ได้รับอิทธิพลจากพลังที่ถูกต้องของต้าฝ่าที่ช่วยยกระดับผู้คนให้สูงขึ้นแล้ว เขาอยากเป็นคนดีด้วยตัวของเขาเอง ! นี่เป็นสิ่งที่พลังภายนอกใด ๆ ไม่สามารถทำได้ ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก พลังที่ยิ่งใหญ่ของต้าฝ่าได้เปลี่ยนเขาแล้ว ช่วงบ่ายวันเดียวกันหลังเลิกเรียน เขามาหาฉันที่ห้องทำงาน และถามฉันว่า "ครูครับ มีหนังสือสำหรับเรียนฝ่าหลุนกงไหมครับ" ฉันตอบว่า "มี แต่เธอยังอ่านไม่ได้" เขายืนกรานที่จะอ่าน และอยากรู้ว่าจะอ่านได้จบหรือไม่ เขาเปิดหนังสือและเห็น "ลุ่นอวี่" ซึ่งเป็นคำนำของจ้วนฝ่าหลุน คาดไม่ถึงว่าเขาอ่านได้จบโดยมีเพียงตัวอักษรไม่กี่ตัวที่ไม่รู้จัก

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็เริ่มเรียนอย่างจริงจัง เขาตั้งใจฟังครูในชั้นเรียน และเริ่มทำการบ้านด้วย ครั้งหนึ่ง ครูสอนภาษาจีนคุยกับฉันด้วยความแปลกใจว่า "เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้ เขาเริ่มตั้งใจเรียน เขาทำข้อสอบภาษาจีน และน่าแปลกใจที่เขาตอบถูกหลายข้อ ดูเหมือนเขาเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ! เขายังเชื่อฟังด้วย และไม่ก่อเรื่องทุกวันอีกแล้ว"

เด็กชายตัวน้อยคนนี้ได้เริ่มต้นเส้นทางการบำเพ็ญที่จะหวนกลับคืนสู่ดั้งเดิมแท้จริงของตัวเองเช่นนี้เอง เรื่องนี้ทำให้ฉันเข้าใจว่า การใช้เหตุผล ปัญญา และจิตใจที่เมตตาในการบอกผู้คนเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าอย่างแท้จริง และทำสิ่งต่าง ๆ โดยปราศจากจิตแสวงหา พวกเราก็จะทำได้ดีโดยธรรมชาติ