ฝ่าฮุ่ยประเทศจีน : อธิบายความจริงเกี่ยวกับการประทุษร้ายกับเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย

(Minghui.org) สวัสดีท่านอาจารย์ ! สวัสดีเพื่อนผู้ฝึก !

เนื่องจากจิตยึดติดกับความสะดวกสบาย ฉันจึงไม่ได้เขียนบทความเข้าร่วมการประชุมแลกเปลี่ยนประสบการณ์การบำเพ็ญในฝ่าหลุนต้าฝ่ามานานกว่า 10 ปีแล้ว วันหนึ่ง ผู้ฝึกคนหนึ่งมาที่บ้านของฉันและถามฉันว่า “ประกาศรับบทความเข้าร่วมฝ่าฮุ่ยประเทศจีนออกมาแล้ว คุณจะเขียนบทความไหม” ฉันไม่ได้ตอบ หลังจากผู้ฝึกคนนั้นกลับไป ฉันคิดว่าฉันจะไม่เขียนบทความ

2 วันต่อมา ในเช้าวันที่ 14 สิงหาคม 2026 ฉันฝันชัดเจนว่ามีคนถามฉันว่า “คุณจะไม่ส่งต้นฉบับเพื่อช่วยผู้คนหรือ” ฉันตระหนักว่าท่านอาจารย์กำลังบอกใบ้ให้ฉันเขียนบทความ ฉันรู้ว่าท่านอาจารย์อยู่ข้าง ๆ ฉัน และรู้ทุกอย่างที่ฉันคิด ทุกก้าวที่เราเดินในการช่วยเหลือผู้คนและการบำเพ็ญอย่างแท้จริง ล้วนเป็นเพราะความพยายามด้วยความอุตสาหะ ความอดทนที่ประมาณมิได้ การจัดวางด้วยความเมตตา และพรของท่านอาจารย์ ! เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉันอดน้ำตาไหลไม่ได้ และตระหนักว่าฉันต้องเขียนเล่าประสบการณ์การบำเพ็ญของฉัน

ฉันควรเขียนเรื่องอะไร

ตลอดหลายปีที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนประทุษร้ายต้าฝ่า ภายใต้การจัดวางอย่างละเอียดรอบคอบ การชี้นำ และการรู้แจ้งของท่านอาจารย์ ฉันยืนหยัดอธิบายความจริงแก่เจ้าหน้าที่ในหน่วยงานความมั่นคงสาธารณะ การเมือง และกฎหมาย ไม่ว่าจะด้วยการส่งเอกสารอธิบายความจริงทางไปรษณีย์ การโทรศัพท์ หรือการพูดคุยต่อหน้า ฉันไม่เคยหยุดพยายามแม้แต่ครั้งเดียว ฉันคิดว่าความพยายามอย่างต่อเนื่องนี้มีประโยชน์หลัก 3 ประการ ประการแรก เมื่อบุคคลเหล่านี้เข้าใจความจริง สรรพชีวิตที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็จะได้รับการช่วยเหลือ และพวกเขาเองก็ได้หลีกเลี่ยงการสะสมกรรมเพิ่ม ประการที่ 2 เมื่อพวกเขาเข้าใจแล้ว พวกเขาก็มีแนวโน้มที่จะลดการประทุษร้ายหรือรบกวนเพื่อนผู้ฝึกในพื้นที่ขณะที่ผู้ฝึกทำงานช่วยเหลือผู้คน หรืออย่างน้อยที่สุดการประทุษร้ายจะลดลง ประการที่ 3 เมื่อการประทุษร้ายลดลง สภาพแวดล้อมก็จะผ่อนคลายขึ้นเองโดยธรรมชาติ ซึ่งส่งเสริมให้ผู้ฝึกก้าวออกมามากขึ้น ซึ่งจะนำพรมาสู่สรรพชีวิต และทำให้สรรพชีวิตได้รับการช่วยเหลือมากขึ้น ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ท่านอาจารย์ต้องการ

ด้วยการศึกษาฝ่าอย่างครอบคลุมและเสริมสร้างเจิ้งเนี่ยน ความพยายามของฉันจึงไม่สูญเปล่า ผู้นำบางคนในหน่วยงานความมั่นคงสาธารณะเข้าใจความจริงบางแง่มุม และได้ปฏิบัติต่อผู้ฝึกต้าฝ่าด้วยความเมตตา ฉันขอแบ่งปันประสบการณ์ในการอธิบายความจริงแบบต่อหน้าแก่เจ้าหน้าที่หน่วยความมั่นคงในท้องถิ่น รวมถึงการส่งเอกสารอธิบายความจริงไปยังหน่วยงานต่าง ๆ เช่น คณะกรรมการพรรคระดับเทศบาล หน่วยงานความมั่นคงสาธารณะ สำนักงานอัยการ หน่วยงานตุลาการ และสำนักงานการศึกษา (โดยเน้นที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะเป็นหลัก)

การเผชิญหน้ากับตำรวจท้องถิ่นในอดีต

ฉันต้องเล่าตั้งแต่ต้น เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว ขณะที่ฉันกำลังบอกผู้คนเกี่ยวกับการประทุษร้าย ฉันถูกคนที่ไม่เข้าใจความจริงจับตัวและลากไปที่สถานีตำรวจท้องถิ่น ฉันถูกกักตัวอยู่ที่นั่นตลอดช่วงเช้าก่อนได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน เมื่อถึงบ้าน ฉันพบว่าตำรวจยึดหนังสือต้าฝ่าของฉันไปบางเล่ม

วันต่อมา ฉันไปที่สถานีตำรวจเพื่อขอให้หัวหน้าสำนักงานคืนหนังสือฝ่าหลุนต้าฝ่าของฉัน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าบอกฉันว่าหัวหน้าไม่อยู่ และฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องทำงานของเขา ต่อให้ฉันพยายามก็เข้าไปไม่ได้ ฉันจึงตัดสินใจนั่งสมาธิอยู่ตรงนั้นในห้องพักแขกของสำนักงาน ฉันนั่งอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง แต่ไม่มีใครเข้ามาหาหรือถามอะไรฉันเลย ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ ฉันจึงลุกขึ้นและเดินไปที่ลานด้านหลัง ฉันตั้งใจจะตะโกนเรียกชื่อหัวหน้าหน่วยที่อยู่ชั้นบน ลานนั้นเต็มไปด้วยที่จอดรถ และแม้จะมีประตู ฉันก็เข้าไปไม่ได้ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ฉันจึงยืนอยู่ตรงนั้นและตะโกนเรียกชื่อหัวหน้าหน่วยขึ้นไปยังอาคารด้านบน

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่ที่หน้าตาดูใจดีคนหนึ่งเดินมาและเสนอว่า “เราเดินไปคุยกันไปดีกว่า” ระหว่างที่เราเดินไปด้วยกัน ฉันอธิบายให้เขาฟังว่าฝ่าหลุนต้าฝ่าคืออะไร เขาถามคำถามมากมาย ซึ่งฉันตอบทั้งหมด เขาเลือกใช้นามแฝง “Wei Min” (เพื่อประชาชน) เพื่อลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ในขณะเดียวกัน หัวหน้าหน่วยได้ขับรถไปที่บ้านของฉันและบอกลูกชายของฉัน (ลูกชายเล่าให้ฉันฟังในภายหลัง) ว่า “บอกแม่ของคุณให้กลับบ้าน เธอไม่ควรตะโกนใส่อาคาร นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของผม ถ้าเธอต้องการอะไร ให้เธอโทรหาผมได้เลย” เราจึงได้เบอร์โทรศัพท์ของหัวหน้าหน่วยมาด้วยเหตุนี้ ซึ่งเป็นเบอร์ติดต่อที่มีประโยชน์มาก

ครั้งหนึ่ง หัวหน้าหน่วยและเจ้าหน้าที่ที่ชื่อ “Wei Min” มาที่บ้านของฉัน ขณะที่หัวหน้าหน่วยยืนอยู่ใกล้ประตู “Wei Min” กระซิบบอกฉันว่าเขาไม่ชอบการมีส่วนร่วมในการประทุษร้ายเลยจริง ๆ และถามว่าฉันช่วยหางานอื่นให้เขาได้ไหม ฉันพูดว่า “ถ้าคุณยังคงปกป้องผู้ฝึกต้าฝ่าอย่างลับ ๆ ต่อไป คุณจะสะสมบุญกุศลอย่างมหาศาล ถ้าคุณอยากออกจากงานนี้จริง ๆ คุณก็ขอให้ท่านอาจารย์ของฝ่าหลุนต้าฝ่าช่วยเปลี่ยนอาชีพให้คุณก็ได้” นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้พบตำรวจคนนั้น

วัฒนธรรมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเทพปลุกเจตนาที่ดี

เมื่อได้เบอร์โทรศัพท์ของเขาแล้ว ฉันโทรหาหัวหน้าหน่วยประมาณทุก 2 สัปดาห์ เพื่อบอกเขากี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่า หรือนัดพบหลังจากที่เขาเลิกงาน ทุกครั้งที่ฉันโทรไป เขาก็มาเสมอ บางครั้งเมื่อฉันหมดเรื่องจะพูดแล้ว และเสนอว่าเราค่อยคุยกันต่อครั้งหน้า เขาจะบอกว่าเขายังฟังไม่พอเลย

ครั้งหนึ่ง หลังเวลา 5 โมงเย็นนิดหน่อย ฉันนัดพบหัวหน้าหน่วยที่จุดนัดพบประจำของเรา มีตำรวจมา 3 คน ฉันให้เครื่องเล่นเสียงแบบพกพาขนาดเล็กที่บรรจุเนื้อหาเกี่ยวกับวัฒนธรรมจีนดั้งเดิมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเทพกับหัวหน้าหน่วย ฉันพูดว่า “ในนี้มีแก่นแท้ของวัฒนธรรมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเทพของเรา ซึ่งเป็นสิ่งที่คนหนุ่มสาวสมัยนี้ขาดแคลนอย่างมาก พวกคุณทั้ง 3 คนควรฟัง ฉันมั่นใจว่าพวกคุณจะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้” พวกเขารับไป ฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เก็บไว้ ทุกคนพูดว่า “ขอบคุณ !” ฉันพูดว่า “ท่านอาจารย์ของฝ่าหลุนต้าฝ่าขอให้ผู้ฝึกบอกความจริงแก่ผู้คน พวกคุณควรขอบคุณท่าน !”

เนื่องจากที่นั่นอยู่ค่อนข้างไกลจากบ้านของฉันและฉันต้องกลับไปทำอาหาร ฉันจึงเตรียมตัวกลับ ขณะที่ฉันกำลังจะออกไป ตำรวจทั้ง 3 คนกำชับให้ฉันระวังตัว ฉันซาบซึ้งใจมากและขอบคุณพวกเขา

ต่อมามีข่าวจากภายในหน่วยว่า หลังจากฟังบันทึกเสียงแล้ว หัวหน้าหน่วยได้ส่งเครื่องเล่นต่อให้หัวหน้าสำนักงาน ระหว่างการประชุม หัวหน้าสำนักงานชูเครื่องเล่นขึ้นและพูดว่า “ผู้คนบอกว่าฝ่าหลุนต้าฝ่าไม่ดี แต่ลองฟังนี่ดู เนื้อหาทั้งหมดมีแต่สอนวิธีเป็นคนดี” ตำรวจคนหนึ่งยืนขึ้นและถามว่า “แล้วแรงกดดันจากนโยบายที่สั่งลงมาจากเบื้องบนล่ะ” หัวหน้าสำนักงานพูดว่า “พวกคุณแค่ถ่วงเวลาหรือหาทางพักเรื่องไว้ก่อนไม่ได้หรือ” ฉันรู้สึกว่าวัฒนธรรมที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเทพนี้ปลุกความดีงามที่มีอยู่แต่เดิมของหัวหน้าสำนักงาน

หลังการฟ้องร้องเจียง

หลังจากกระแสการยื่นฟ้องร้องเจียง ซึ่งเป็นผู้กระทำผิดในการประทุษร้ายหลักเริ่มขึ้น ผู้ฝึกในพื้นที่ของเราร่วมมือกัน หลายคนทุ่มเทสุดใจ ทั้งค้นหารูปแบบเอกสารที่ถูกต้องทางออนไลน์ โทรศัพท์ พิมพ์และขัดเกลาคำฟ้องเจียง เจ๋อหมิน จัดการขั้นตอนการยื่นเอกสาร หรือประสานงานกับบริษัทขนส่งพัสดุ ผู้ฝึกคนหนึ่งแทบไม่ได้นอนและน้ำหนักลดลงหลายปอนด์ภายในเดือนเดียว ฉันเองก็มีประสบการณ์แบบเดียวกัน

ฉันและผู้ฝึกอีกคนหนึ่งเดินทางไปชนบททุกวันเพื่อช่วยผู้ฝึกในพื้นที่เตรียมคำฟ้องเจียง เนื่องจากระยะทางไกลและเพื่อไม่ให้ผู้ฝึกในพื้นที่ลำบาก เราจึงซื้ออาหารและน้ำไปด้วย กินและพักสั้น ๆ ในป่าละเมาะเล็ก ๆ แล้วจึงเข้าหมู่บ้านไปพบพวกเขา สำหรับผู้ฝึกสูงอายุบางคนที่ไม่รู้วิธีส่งเอกสารทางไปรษณีย์ ฉันจัดการให้พวกเขามาที่บ้านของฉัน ฉันเรียกพนักงานบริษัทขนส่งพัสดุมารับเอกสารไปส่งให้ คำฟ้องส่วนใหญ่ได้รับใบเสร็จอย่างเป็นทางการในที่สุด ด้วยความพยายามร่วมกันของทุกคน ผู้ฝึก 90% ในพื้นที่ของเรา (เมืองระดับอำเภอ) ได้เข้าร่วมการยื่นคำฟ้องเหล่านี้

ต่อมาฉันได้ยินว่าคำฟ้องบางส่วนถูกส่งกลับมายังพื้นที่ของเราและตอนนี้อยู่ในมือของหัวหน้าหน่วย ฉันโทรไปถามเขาเรื่องนี้ แต่เขาปฏิเสธ ฉันพูดว่า “ได้โปรดอย่าดำเนินการอะไรเลย บรรยากาศของจักรวาลเปลี่ยนไปแล้ว คุณจะทำอะไรได้ คนเราฝ่าฝืนเจตนารมณ์ของสวรรค์ไม่ได้ คุณได้ก่อหนี้กรรมไว้ และสวรรค์มีบัญชีจดไว้ คุณมีพ่อแม่ ภรรยา และลูก จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น รับเงินเดือนของคุณไปก็พอแล้ว ท่านอาจารย์ของเรามีเมตตา การยื่นฟ้องร้องก็เพื่อเปิดโปงการกระทำชั่วของเจียง อย่าหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเลย คุณต้องรับผิดชอบต่อชีวิตของตัวเอง ! ในอนาคตเมื่อฝ่าหลุนต้าฝ่าได้รับการพิสูจน์ความบริสุทธิ์แล้ว หากคุณต้องขึ้นศาล ฉันจะออกมาเป็นทนายแก้ต่างให้คุณด้วยตัวเอง นอกจากนี้ ถ้าคุณทำในสิ่งที่ถูกต้อง สวรรค์จะบันทึกไว้ และคุณจะได้รับบุญกุศลอย่างยิ่งใหญ่ด้วย”

แม้ผู้ฝึกในพื้นที่จะใช้ชื่อจริงและเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวในการยื่นคำฟ้องเจียง แต่สถานีตำรวจท้องถิ่นก็ไม่ได้ดำเนินการใด ๆ และผู้ฝึกเหล่านั้นก็ไม่ถูกประทุษร้าย

หลังจากจุดผลิตเอกสารถูกทำลาย

ในปี 2016 ตำรวจจากสถานีท้องถิ่นบุกค้นบ้านของผู้ฝึกคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในชนบท พวกเขายึดเครื่องพิมพ์ คอมพิวเตอร์ และสิ่งของอื่น ๆ ของเธอไป แต่เธอหลบหนีไปได้ 3-4 ปีต่อมา หัวหน้าหน่วยมาหาฉันและบอกว่าตั้งแต่เหตุการณ์นั้น เขาไม่ได้ติดตามเรื่องนี้และไม่เคยไปที่บ้านของเธอเลย ฉันพูดว่า “นั่นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด น่ายกย่องจริง ๆ” เขาพูดเสริมว่า “ผมกำลังคิดว่าจะไปเยี่ยมเธอในอีกไม่กี่วันนี้” ขณะที่เขากำลังจะกลับ ฉันคว้ามือเขาไว้ ฉันอ้อนวอนทั้งน้ำตาว่า “ได้โปรดอย่าไปเลย ! ผ่านมา 3-4 ปีแล้ว ปล่อยมันไปเถอะ เป็นคนดีเถอะ จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวทำไม ทำเป็นมองไม่เห็นเถอะนะ แค่รับเงินเดือนก็พอแล้วไม่ใช่หรือ นอกจากนี้ ผู้ฝึกคนนี้ขี้กลัวมาก ถ้าความกดดันจากการประทุษร้ายหนักเกินไป อาจเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น และเมื่อถึงตอนนั้นจะเสียใจก็สายเกินไปแล้ว” เขายิ้มและแสดงท่าทีว่าจะไม่ไปแล้ว ฉันปล่อยมือเขา แล้วเขาก็กลับไป

10 ปีผ่านไปแล้วนับจากนั้น เขาไม่ได้ไปที่บ้านของผู้ฝึกคนนั้นและไม่ได้ติดตามคดีนี้ต่อ เธอยังคงปลอดภัยดี เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันตระหนักว่า ฉันซึ่งเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง จะไปจับมือชายหนุ่มไว้แบบนั้นได้อย่างไร ! โอ้... อย่างไรก็ดี สิ่งสำคัญที่สุดคือผู้ฝึกคนนั้นรอดพ้นจากการประทุษร้าย

ปกป้องหนังสือต้าฝ่าและภาพของท่านอาจารย์

จากการศึกษาฝ่า ฉันเข้าใจว่าต้าฝ่ามีความเมตตา ขณะเดียวกันก็มีเกียรติด้วย ฉันขอยกตัวอย่างต่อไปนี้

หัวหน้าหน่วยไม่เคยเอาหนังสือต้าฝ่าของฉันไป แต่เมื่อมีเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นมาด้วย บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าต้องแสดงละครเพื่อให้เห็นว่าเขาปฏิบัติตามนโยบายการประทุษร้ายของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ครั้งหนึ่งเขาเห็นหนังสือจ้วนฝ่าหลุน จึงหยิบขึ้นมาและอ้างว่าอยากนำกลับไปอ่านที่บ้าน ฉันเสนอให้เขาอ่านตรงนั้นเลย เพราะใช้เวลาไม่นาน แต่เขายืนกรานจะเอาไปด้วย เขาคว้าส่วนบนของหนังสือ ฉันรีบจับส่วนล่างไว้ทันที ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ปล่อย ! ถ้าวันนี้คุณกล้าเอาหนังสือต้าฝ่าของฉันไป ฉันจะปกป้องหนังสือเล่มนี้ด้วยชีวิต ลองดูสิ !” เขาหัวเราะแล้วปล่อยมือ

อีกครั้งหนึ่ง เจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งคิดว่าฉันไม่ได้ระวัง จึงฉวยโอกาสหยิบภาพขนาดเล็กของท่านอาจารย์ไปซ่อนไว้ข้างหลัง ฉันไม่พูดอะไรแต่รีบดึงภาพนั้นกลับคืนมาทันที “นี่คือท่านอาจารย์ของฉัน ไม่ใช่ของคุณ” ฉันพูด “คุณไม่มีสิทธิ์เอาภาพนี้ไป” ฉันกอดภาพไว้กับอกอย่างแน่นหนา พวกเขาไม่ได้พยายามทำอะไรอีก และไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

ปกป้องรายชื่อผู้ลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน

ฉันกำลังจัดทำรายชื่อของผู้ที่ลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน 1,000 กว่าคนอยู่ที่บ้าน ฉันเพิ่งคัดลอกชื่อเสร็จก็มีคนมาเคาะประตู ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนผู้ฝึกจึงเปิดประตู แต่กลับพบตำรวจยืนอยู่ที่นั่น ฉันรู้สึกว่าหัวใจถูกบีบ ฉันรีบเข้าไปในห้องด้านในและพยายามสอดรายชื่อไว้ใต้ผ้าห่ม แต่ยังไม่ทันปิดได้มิด ตำรวจก็เข้ามาในห้องแล้ว

หัวหน้าหน่วยเห็นสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่จึงถามว่า “คุณทำอะไรอยู่” ฉันรู้ว่าซ่อนไม่ได้แล้ว จึงพูดว่า “ฉันกำลังคัดลอกรายชื่อผู้ที่ลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน” เขาพูดว่า “ขอดูหน่อย”

ฉันพูดว่า “ฉันให้คุณไม่ได้ คุณอาจจะฉีกมันทิ้ง” เขายืนกรานว่าจะดู ฉันหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่เพิ่งคัดลอกเสร็จ แล้วชี้ไปทีละรายการและอธิบายว่า “หน้านี้เป็นรายชื่อผู้ที่ลาออกจากพรรค หน้านี้เป็นรายชื่อผู้ที่ลาออกจากสันนิบาตเยาวชน” เขาจับสมุดบันทึกที่มุมบน 2 ข้าง ส่วนฉันจับที่มุมล่างทั้ง 2 ข้าง ฉันพูดว่า “คุณไม่รู้สึกแย่หรือที่สร้างกรรมมากมายขนาดนี้ ดูเหมือนคุณอยากเอารายชื่อนี้ไปจริง ๆ” ฉันพูดเสริมว่า “ปล่อย ! อย่าฉีกนะ ! คุณรู้ไหมว่าผู้ฝึกต้าฝ่าทุ่มเทความพยายามมากแค่ไหนไปกับรายชื่อนี้ การชักชวนให้คนลาออกแม้แต่คนเดียวก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ! รายชื่อเหล่านี้หมายถึงชีวิตของสรรพชีวิต !” เขายิ้มแล้วปล่อยมือ

รายชื่อยังคงปลอดภัย ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่มอบปัญญาและความกล้าหาญให้ฉัน !

หยุดตำรวจไม่ให้ทำชั่ว

ตั้งแต่พรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มประทุษร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่า ฉันใช้เบอร์โทรศัพท์ที่จดทะเบียนในชื่อของคนอื่น เจ้าหน้าที่หมู่บ้านที่บ้านเกิดของฉันอ้างว่าข้อมูลของฉันไม่ครบถ้วน ทำให้ฉันไม่ได้รับเงินบำนาญชราภาพ และพวกเขายืนกรานว่าฉันต้องใช้เบอร์โทรศัพท์ที่จดทะเบียนในชื่อของฉันเอง เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ฉันจึงจดทะเบียนเบอร์โทรศัพท์มือถือในชื่อของฉันเมื่อ 2 ปีก่อน 4 วันต่อมา ฝนตกข้างนอกและฉันออกไปอธิบายความจริงไม่ได้ ฉันจึงใช้โทรศัพท์เครื่องนี้โทรหาผู้ฝึกในกลุ่มศึกษาฝ่าในพื้นที่ เพื่อชวนให้พวกเขามาศึกษาฝ่าด้วยกัน พวกเขามาถึงเวลา 8:00 น.

ก่อนเวลา 9:00 น. หัวหน้าหน่วยความมั่นคงภายในบุกเข้ามาในบ้านของฉันพร้อมตำรวจอีก 2 คน ความคิดแรกของฉันคือโทรศัพท์ของฉันต้องถูกดักฟังแน่ พอเข้ามาแล้ว เขาถามว่า “พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่” ฉันตอบว่า “ศึกษาฝ่า” พอเขาเห็นว่าเรามีกัน 4 คน เขาก็ถามว่า “ใครบอกให้พวกคุณมาศึกษาฝ่า” ฉันพูดว่า “คุณเคยพูดไม่ใช่หรือว่าเราศึกษาฝ่าและฝึกท่าที่บ้านได้” จากนั้นเขาพูดว่า “ยกเว้นคุณ อีก 3 คนให้ไปกับผม” ฉันลุกพรวดขึ้นและพูดว่า “ดูซิว่าวันนี้ใครจะกล้าพาใครไป ! การศึกษาฝ่าไม่มีอะไรผิด แต่ถ้าผิด ความผิดก็อยู่ที่ฉัน ฉันเป็นคนชวนพวกเขามาเอง ถ้าคุณจะพาใครไป ให้พาฉันไป แต่คุณห้ามแตะต้องอีก 3 คน”

พวกเขาหัวเราะ นั่งลง แล้วพูดว่า “คนพูดกันอยู่เรื่อยว่ามีการเก็บอวัยวะจากคนที่ยังมีชีวิต แต่ดูพวกเราสิ มีใครที่นี่ที่อวัยวะหายไปบ้างไหม” ฉันตอบว่า “เจ้าหน้าที่ในหน่วยงานของพวกคุณมีจิตใจดีกว่าและยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง แต่ถ้าพวกคุณประทุษร้ายผู้ฝึกต้าฝ่าจนเสียชีวิตจริง ๆ คุณเคยคิดไหมว่าคุณและเพื่อนร่วมงานของคุณจะไม่ได้รับผลกรรมสนองหรือ หลักการของสวรรค์นั้นยุติธรรม”

เขียนจดหมายถึงเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย

ฉันรู้สึกว่าจำเป็นต้องบอกความจริงเกี่ยวกับการประทุษร้ายแก่บุคคลที่ทำงานในหน่วยงานความมั่นคงสาธารณะ สำนักงานอัยการ และระบบตุลาการ ฉันเชื่อว่านี่คือการจัดวางของท่านอาจารย์ ขณะที่ฉันตัดสินใจเขียนจดหมายเหล่านี้ การระบาดใหญ่โควิดได้เริ่มต้นขึ้น และฉันต้องกักตัวอยู่ในบ้าน ฉันใช้เวลาช่วงเช้าศึกษาฝ่าและช่วงบ่ายเขียนจดหมาย ซึ่งใช้เวลาเกือบ 2 เดือนจึงเสร็จ

ด้วยการศึกษาที่จำกัด บางครั้งฉันไม่รู้ว่าจะเขียนแสดงสิ่งที่คิดอย่างไร แต่ด้วยการชี้นำและแรงบันดาลใจของท่านอาจารย์ ฉันจึงสามารถทำงานนี้ได้สำเร็จ ตัวอย่างเช่น ขณะที่ฉันกำลังเขียนว่าเจียง เจ๋อหมินไม่มีอำนาจในการ “ออก” กฎหมาย จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจว่า “การบัญญัติกฎหมาย” ฉันตระหนักได้ในทันทีว่าคำนี้มาจากท่านอาจารย์ และฉันซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

ฉันร่างจดหมายหลายรูปแบบ ขณะเขียน ฉันมีเป้าหมายในใจ คือมองสิ่งต่าง ๆ จากมุมมองของผู้รับ และต้องแน่ใจว่าจะถ่ายทอดความเมตตาและเกียรติของต้าฝ่าด้วย หลังจากอ่านจดหมายฉบับหนึ่งของฉัน ผู้ฝึกคนหนึ่งพูดว่า “ไม่มีคำไหนเกินมาแม้แต่คำเดียว และไม่มีคำไหนขาดแม้แต่คำเดียว” ฉันขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ช่วยเหลือฉันจริง ๆ !

ฉันเขียนจดหมาย 20 ฉบับ ฉบับละ 10 หน้า ทุกฉบับเขียนด้วยลายมือของฉันเอง ผู้รับได้แก่ เลขาธิการพรรคระดับเทศบาลในท้องถิ่น ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษา ผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ เลขาธิการคณะกรรมการกิจการการเมืองและกฎหมาย หัวหน้าและรองหัวหน้าหน่วยความมั่นคงภายใน รวมถึงหัวหน้าสถานีตำรวจท้องถิ่นในแต่ละตำบล

อุปสรรคและการพลิกผันในการส่งจดหมาย

หลังจากที่ฉันเขียนจดหมายเสร็จแล้ว ฉันก็ออกไปส่งจดหมาย ฉันเริ่มที่ที่ทำการไปรษณีย์หลัก และถือโอกาสอธิบายให้พนักงานไปรษณีย์ฟังว่าฝ่าหลุนต้าฝ่าคืออะไร เขารู้สึกเห็นใจมาก ฉันส่งจดหมายที่นั่น 10 กว่าฉบับ แต่คิดว่าส่งที่เดียวมากเกินไป ฉันจึงตัดสินใจนำจดหมายที่เหลืออีก 2 ฉบับไปส่งที่ที่ทำการไปรษณีย์สาขาที่เล็กกว่า ฉันเริ่มด้วยการอธิบายความจริงแก่พนักงาน ขณะที่เขากำลังดำเนินการส่งจดหมาย เขาพูดบางอย่างไม่น่าฟัง และถึงกับออกไปดูหมายเลขทะเบียนรถของฉัน ฉันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เมื่อส่งจดหมายเสร็จแล้ว ฉันก็กลับบ้าน ทันทีที่ถึงหน้าประตูบ้าน ฉันหันกลับไปก็เห็นตำรวจหลายคน หัวหน้าหน่วยพูดว่า “ไปกับเรา” ฉันรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ จึงพูดว่า “ฉันไปกับพวกคุณก็ได้ แต่ฉันต้องกลับมาก่อนเที่ยงเพื่อทำอาหารกลางวัน” พวกเขาพาฉันขึ้นรถสายตรวจไปที่สถานีตำรวจท้องถิ่น ฉันไม่เห็นหัวหน้าหน่วยเลย ปรากฏว่าเขาไปค้นบ้านของฉัน

ตำรวจที่สอบสวนฉันบอกให้ฉันนั่งบนเก้าอี้สำหรับอาชญากร ฉันประท้วงว่า “ฉันไม่ได้ทำผิดอะไร ทำไมฉันต้องนั่งเก้าอี้นักโทษด้วย” เขาจึงหยิบม้านั่งเล็กมาให้ฉันนั่ง เขาชูจดหมาย 2 ฉบับขึ้นแล้วถามว่า “คุณส่งจดหมายพวกนี้ใช่ไหม ใครบอกให้คุณส่ง แล้วจดหมายพวกนี้มีจุดประสงค์อะไร” ฉันอธิบายว่า “ฉันส่งจดหมายพวกนี้เอง โรคระบาดกำลังแพร่กระจาย ฉันกังวลว่าพวกคุณอาจสูญเสียชีวิตที่มีค่า ฉันจึงอยากบอกพวกคุณว่าจะรอดพ้นจากภัยพิบัตินี้ได้อย่างไร” เขาพูดว่า “คุณนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ คุณใช้เวลากี่วันในการคัดลอกจดหมายพวกนี้ เขียนได้เป็นทางการมาก” ฉันพูดว่า “ถ้าฉันอยากให้พวกคุณได้รับความช่วยเหลือ ก่อนอื่นฉันก็ต้องเคารพพวกคุณ ฉันอยากให้พวกคุณอ่าน เพื่อที่พวกคุณจะได้รับการช่วยเหลือ” ในใจฉันภาวนาให้จดหมาย 10 กว่าฉบับที่ส่งไปก่อนหน้านั้นถึงมือผู้รับทั้งหมด มิฉะนั้นความพยายามทั้งหมดตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า

ไม่นานหลังจากนั้น หัวหน้าหน่วยก็กลับมาและขับรถพาฉันกลับบ้าน ประมาณ 5-6 วันต่อมา เขาเข้าไปหาลูกชายของฉันและถามว่า “แม่ของคุณส่งจดหมายอีกหรือเปล่า” ลูกชายของฉันจึงรู้ว่าจดหมายที่ส่งไปก่อนหน้านี้ทั้งหมดถึงมือผู้รับเรียบร้อยแล้ว เขาตอบว่า “จดหมายทั้งหมดส่งไปพร้อมกับฉบับอื่น ๆ” แล้วเรื่องนี้ก็จบลง

ได้หนังสือต้าฝ่าคืนมา

เรื่องนี้สืบเนื่องจากที่ฉันเล่าไว้ก่อนหน้านี้ ขณะที่ฉันถูกกักตัวอยู่ที่สถานีตำรวจท้องถิ่นเพราะส่งเอกสารอธิบายความจริงทางไปรษณีย์ หัวหน้าหน่วยตัดสินใจค้นบ้านของฉัน เขาเรียกลูกชายของฉันซึ่งกำลังทำงานอยู่ให้กลับมาบ้านและเปิดประตูให้ ข้างเตียงของฉันมีกล่องกระดาษใบใหญ่ใส่หนังสือต้าฝ่าไว้หลายสิบเล่ม และมีแผ่นพับชื่อ “จดหมายถึงผู้มีบุญวาสนาที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า” ประมาณ 100 แผ่น ด้วยความที่ฉันค่อนข้างซื่อ ฉันจึงไม่เคยคิดว่าการส่งจดหมายเหล่านี้จะนำปัญหามาให้ขนาดนี้ ฉันจึงไม่ได้เก็บซ่อนหนังสือต้าฝ่าและแผ่นพับไว้ หัวหน้าและทีมงานจึงยึดไปทั้งหมด ฉันเสียใจมากจนร้องไห้ไม่หยุด กินไม่ได้นอนไม่หลับ

วันต่อมา ก่อนที่หัวหน้าหน่วยและทีมงานจะไปถึงที่ทำงาน ฉันโทรหาเขา ฉันค้นหาจากภายใน และเลือกที่จะไม่ตำหนิพวกเขา ฉันพูดว่า “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง หนังสือทั้งกล่องวางอยู่ให้เห็นชัด ๆ พวกคุณ 5 คนจะปล่อยไว้ได้อย่างไร ถ้าคุณไม่เอาไป ก็คงทำให้พวกคุณลำบากในงานใช่ไหม ฉันโทรมาวันนี้เพราะฉันอยากได้หนังสือคืน ถ้าคุณคืนให้ คุณจะได้ทำความดีที่มีบุญกุศลที่ยิ่งใหญ่ สวรรค์จะบันทึกความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่ให้คุณอย่างแน่นอน ถ้าคุณไม่สามารถคืนให้ ฉันก็จะไม่ถือโทษคุณ แต่ช่วยบอกหัวหน้าตำรวจด้วยว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะไปอยู่ที่สำนักงานความมั่นคงสาธารณะ ถ้าหนังสืออยู่ที่นั่น ฉันก็จะอยู่ที่นั่น ถ้าหนังสือไม่อยู่แล้ว ฉันก็จะกลับ ในฐานะผู้ฝึกต้าฝ่า ถ้าฉันยังปกป้องแม้แต่หนังสือไว้ไม่ได้ แล้วฉันจะสู้หน้าท่านอาจารย์ที่ได้ช่วยฉันไว้ได้อย่างไร” ฉันพูดทั้งน้ำตาด้วยความโศกเศร้าขมขื่น ฉันพูดต่อว่า “ถ้าพระภิกษุทำคัมภีร์หาย เขาจะบำเพ็ญต่อไปได้อย่างไร ! ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับ ถึงจุดนี้ความเป็นความตายไม่สำคัญสำหรับฉันอีกแล้ว” เขาพูดว่า “อย่าทำอะไรวู่วามนะ ผมขอดูว่าจะทำอะไรได้บ้าง บอกลูกชายของคุณให้รออยู่ที่บ้าน” จากนั้นเขาก็ขอให้ฉันส่งโทรศัพท์ให้ลูกชายของฉันเพื่อพูดด้วยสักสองสามคำ

บ่าย 3 โมงของวันนั้น หัวหน้าหน่วยโทรหาลูกชายของฉันและขอให้เขาลงไปข้างล่าง ลูกชายของฉันกลับขึ้นมาพร้อมกับกล่องหนังสือใบใหญ่ด้วยความดีใจ แม้แต่แผ่นพับอธิบายความจริงประมาณ 100 กว่าแผ่นก็ได้คืนมาด้วย ฉันถามว่า “ลูกขอบคุณพวกเขาแล้วหรือยัง” ลูกชายบอกว่าขอบคุณแล้ว ฉันยิ้มอย่างมีความสุข ดังที่ท่านอาจารย์กล่าวไว้ว่า “การบำเพ็ญปฏิบัติอยู่ที่ตัวเอง พลัง(กง)อยู่ที่อาจารย์” (จ้วนฝ่าหลุน)

ความเมตตาของหัวหน้าสำนักงาน

หลังจากเหตุการณ์ข้างต้นไม่นาน ฉันได้รับจดหมายที่พิมพ์มาฉบับหนึ่ง จดหมายฉบับนี้ผ่านหลายเมืองก่อนจะส่งมาถึงผู้ฝึกในพื้นที่ของฉัน แล้วผู้ฝึกคนนั้นนำมาให้ฉัน จดหมายอธิบายว่า ชายคนหนึ่งจากหมู่บ้านที่อยู่ติดกับบ้านเกิดของฉัน ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานความมั่นคงสาธารณะในอีกเมืองหนึ่ง ผู้ฝึกต้าฝ่ากว่า 10 กว่าคนถูกจับกุมภายใต้คำสั่งของเขา และหลายคนถูกตัดสินจำคุกในเวลาต่อมา เนื่องจากผู้ฝึกคนนี้เจาะจงขอให้ฉันติดต่อเขาเพื่ออธิบายความจริงเกี่ยวกับต้าฝ่า ฉันจึงถือว่านี่คือภารกิจที่ท่านอาจารย์มอบหมาย ฉันคัดลอกร่างจดหมายอธิบายความจริงจากที่เคยใช้ฉบับหนึ่ง แล้วส่งไปยังหัวหน้าสำนักงานความมั่นคงสาธารณะของเมืองนั้น

ประมาณ 10 วันต่อมา หัวหน้าหน่วยมาที่บ้านของฉันและพูดว่า “ก่อเรื่องวุ่นวายในเมืองนี้ยังไม่พออีกหรือ ตอนนี้คุณยังไปก่อเรื่องในเมืองอื่นอีก !” ฉันพูดว่า “ฉันไม่ได้ไปที่นั่น ฉันแค่ส่งจดหมายอธิบายความจริงเบื้องหลังการประทุษร้าย หัวหน้าสำนักงานคนนั้นเป็นคนบ้านเดียวกับเราด้วย เราจะนั่งดูเขาสร้างหนี้กรรมร้ายแรงขนาดนี้ได้อย่างไร เราไม่ควรพยายามช่วยเหลือเขาหรือ” เขาพูดว่า “เมื่อวานหัวหน้าคนนี้มาที่นี่พร้อมกับคนอีก 5-6 คนเพื่อจับคุณ แต่หัวหน้าสำนักงานของเราห้ามไว้” ฉันพูดว่า “เมื่อคุณเจอหัวหน้าสำนักงาน ช่วยขอบคุณเขาให้ฉันด้วย และฉันขอขอบคุณคุณด้วย สายตาของเทพนั้นดั่งสายฟ้า สวรรค์ได้บันทึกความดีความชอบครั้งใหญ่ให้คุณทั้ง 2 คนแล้ว !”

ข้อคิดส่งท้าย

ฉันเชื่อว่าในฐานะผู้ฝึก เราควรประพฤติตนตามมาตรฐานของผู้ฝึกและตามข้อกำหนดของท่านอาจารย์ ตราบใดที่การกระทำของเราสอดคล้องกับฝ่าและข้อกำหนดของท่านอาจารย์ ปล่อยวางจิตยึดติดส่วนตัว ปล่อยวางจิตยึดติดในความเป็นความตาย และคำนึงถึงความผาสุกของสรรพชีวิตทั้งปวง ต้าฝ่าก็จะมอบสติปัญญา ความกล้าหาญ และความเข้มแข็งให้เราประสบความสำเร็จ และท่านอาจารย์ก็จะดูแลให้เราปลอดภัย

การได้เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ เป็นผู้ฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าในชาตินี้ นับเป็นเกียรติสูงสุดของฉัน ฉันจะขยันหมั่นเพียรต่อไป ศึกษาฝ่าให้ดี บำเพ็ญตนเอง ทำสามสิ่งให้ดี และช่วยเหลือสรรพชีวิตให้มากขึ้น เพื่อตอบแทนกรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ของท่านอาจารย์ ขอบพระคุณท่านอาจารย์ ! ขอบคุณเพื่อนผู้ฝึกสำหรับการสนับสนุน ความร่วมมือ และการให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

(บทความนี้ได้รับการคัดเลือกสำหรับฝ่าฮุ่ยประเทศจีนบน Minghui.org ครั้งที่ 23)