ฝ่าฮุ่ยประเทศจีน : ผมระลึกเสมอว่าผมคือผู้บำเพ็ญเมื่อเผชิญกับความทุกข์ยาก

(Minghui.org) กราบสวัสดีท่านอาจารย์ที่เคารพ ! สวัสดีเพื่อนผู้ฝึก !

ผมขอถือโอกาสอันหาได้ยากครั้งนี้ในฝ่าฮุ่ยประเทศจีนครั้งที่ 23 เพื่อรายงานต่อท่านอาจารย์และแบ่งปันประสบการณ์บางส่วนในการบำเพ็ญของผมกับเพื่อนผู้ฝึก

“ฉันเปลี่ยนชื่อ WeChat เป็นชื่อที่คุณเลือกให้”

ต้นเดือนพฤษภาคม ผมไปรับงานซ่อมปรับปรุงบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านใกล้เคียง ผมจึงทราบว่าสามีภรรยาเจ้าของบ้านเพิ่งกลับมาจากเซี่ยงไฮ้ ทั้งคู่อายุไม่มากนักและใช้เวลาเยอะมากกับการแชตกันใน WeChat ตอนแรกผมคิดว่าการอธิบายความจริงให้พวกเขาน่าจะยาก เพราะพวกเขายังอายุไม่มากและใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่ อย่างไรก็ตาม ในฐานะผู้ฝึกต้าฝ่า ผมเชื่อว่าไม่ว่าผู้อื่นจะเป็นอย่างไร ผมควรทำงานของตัวเองให้ดีก่อน ควรแสดงให้เห็นความดีงามของความจริง-ความเมตตา-ความอดทนผ่านการกระทำของผม แล้วจึงหาโอกาสอธิบายความจริงให้พวกเขาทราบ

วันต่อมาผมก็ได้โอกาส พ่อตาของเจ้าของบ้านมาเยี่ยม หลังอาหารกลางวัน สามีภรรยาคู่นี้ออกไปร่อนทราย ส่วนผมอยู่กับชายชราคนนี้ ผมคุยกับเขาเรื่องการลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนและองค์กรเยาวชนในเครือ เขาบอกว่าเคยมีคนบอกเขาเรื่องนี้มาก่อนแล้ว แต่เขายังไม่ได้ลาออก

ผมอธิบายว่า เมื่อประชาชนเข้าร่วมนักบุกเบิกรุ่นเยาว์ตอนเรียนชั้นประถม พวกเขาต้องกล่าวคำปฏิญาณว่าจะอุทิศตนให้กับพรรคคอมมิวนิสต์จีน การลาออกจากองค์กรเหล่านั้นจะช่วยให้พวกเขายกเลิกคำปฏิญาณนั้นได้ ผมบอกเขาว่าการทำเช่นนี้จะช่วยให้ตนเองได้รับการคุ้มครองและหลีกเลี่ยงเคราะห์ร้าย ผมยังบอกอีกว่าการที่เราได้พบกันในวันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และผมต้องการบอกข้อมูลนี้ให้เขาทราบอย่างมาก

เมื่อเขาฟังจบ เขาพูดว่า “ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ตอนเด็กผมเคยผูกผ้าพันคอสีแดง [ของนักบุกเบิกรุ่นเยาว์] ผมจะทำตามคำแนะนำของคุณและลาออก”

หลังจากเขากลับไป ผมก็เริ่มทำงานต่อ ลูกสาวของเขาเข้ามาถามว่าเราคุยอะไรกันเพราะพ่อของเธอไม่อยากค้างคืน ผมอธิบายความจริงให้กับเธอ และแนะนำให้เธอลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนและองค์กรในเครือโดยใช้นามแฝงแทนชื่อจริง

ขณะนั้นสามีของเธอเดินเข้ามาและได้ยินเรื่องที่เราคุยกัน ผมจึงอธิบายให้เขาฟังด้วย ผมบอกพวกเขาว่าพวกเขามีครอบครัวที่มีความสุข เดินทางด้วยเครื่องบิน อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ มีลูกหลายคนและมีหลานแฝด ผมบอกว่าการได้รู้เรื่องการลาออกจากองค์กรของพรรคถือเป็นโชคดี สามีภรรยาคู่นี้ยินดีลาออก

จากนั้นภรรยาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวิดีโอของหลาน ๆ ให้ผมดู ผมยิ้มและพูดว่า “คุณให้ผมดูไปแล้วตอนที่ผมมาถึง เราอย่าใช้เวลากับเรื่องนี้มากนักเลย เพราะผมต้องทำงาน”

เมื่อผมพูดถึงเรื่องงาน พวกเขาบอกว่าพวกเขาเคยจ้างผู้รับเหมาอีกคนหนึ่งก่อนหน้าผม แต่เขาทำงานช้ามาก พวกเขาจึงเลิกจ้างหลังจากทำได้ 2 วัน พวกเขาบอกว่าผมเป็นคนซื่อสัตย์และทำงานให้มากกว่าที่ตกลงกันไว้เสมอ

ผมยิ้มแล้วถามว่า “คุณดูออกด้วยหรือ”

ภรรยาตอบว่า “เราเคยใช้ชีวิตและทำงานในเมืองใหญ่มาแล้ว เราเห็นความแตกต่างได้”

ผมบอกพวกเขาว่าท่านอาจารย์ของเราสอนให้ปฏิบัติตามความจริง-ความเมตตา-ความอดทน คิดถึงผู้อื่นก่อน และเป็นคนดี ผมบอกว่าผมทำงานแบบเดียวกันกับทุกครอบครัวเสมอ และพยายามช่วยประหยัดเงินให้เจ้าของบ้านทุกครั้งที่ทำได้ ผมจึงทำงานด้วยมโนธรรมที่ใสสะอาด

เช้าวันที่ 3 ผมกลับไปซ่อมปรับปรุงบ้านต่อ ภรรยาพูดว่า “ชื่อที่คุณตั้งให้ฉันเมื่อวาน [เพื่อลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน] ดีมาก ฉันเปลี่ยนชื่อ WeChat เป็นชื่อนั้นแล้ว และจะใช้ชื่อนี้ต่อไป”

จากนั้นเธอบอกสามีว่า “คุณก็เปลี่ยนชื่อ WeChat ได้นะ ชื่อที่เขาตั้งให้คุณก็ดี”

สามียิ้มและพูดว่า “คุณพูดถูก ผมจะเปลี่ยน”

ตอนแรกผมคิดว่าการอธิบายความจริงให้พวกเขาฟังน่าจะยาก แต่ด้วยความช่วยเหลือของท่านอาจารย์ ผมจึงช่วยให้ทั้งครอบครัวยอมรับความจริง และทุกคนตกลงลาออกจากพรรคและองค์กรเยาวชนของพรรค แม้แต่ชื่อใน WeChat พวกเขาก็ยังเปลี่ยน ! ผมรู้สึกว่าพวกเขาได้รับการช่วยเหลือจากต้าฝ่าอย่างแท้จริง

ปัญหาเกิดจากตัวเราเอง

ไม่กี่วันต่อมา ผมไปซ่อมห้องน้ำให้อีกบ้านหนึ่ง เมื่อผมไปถึง ผมเห็นคนที่เป็นภรรยามีปัญหาสุขภาพและเคลื่อนไหวลำบาก

ผมพูดกับสามีภรรยาคู่นี้ว่า “ทุกครั้งที่ผมเห็นใครสุขภาพไม่ดี ผมรู้สึกสงสารพวกเขา ตอนที่ผมอายุ 30 ปีเศษ ผมเองก็ป่วยหลายโรค หลังจากที่ผมเริ่มฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่า โรคภัยไข้เจ็บทั้งหมดของผมก็หายไป ตลอด 27 ปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยกินยาหรือไปโรงพยาบาลเลย ทุกวันนี้จะหาคนที่ไม่ต้องกินยาเลยติดต่อกัน 27 วันได้น้อยมาก ปัจจุบันมีคนเจ็บป่วยกันมาก และดูเหมือนภัยพิบัติก็เพิ่มขึ้นด้วย”

สามีภรรยาคู่นี้ฟังอย่างเงียบ ๆ ผมจึงพูดต่อว่า “ฝ่าหลุนต้าฝ่าสอนให้ผู้คนดำเนินชีวิตตามความจริง-ความเมตตา-ความอดทน และเป็นคนดี เพราะการประทุษร้ายที่เริ่มโดยเจียง เจ๋อหมิน [อดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีน] ทำให้คนจำนวนมากพลาดโอกาสที่จะได้รับประโยชน์จากฝ่าหลุนต้าฝ่า ผมได้รับประโยชน์จากการฝึกนี้มาก ผมจึงอยากแบ่งปันประสบการณ์ของผมกับพวกคุณ ถ้าคุณจำวลี ‘ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี’ และ ‘ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี’ และลาออกจากองค์กรของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่คุณอาจเคยเข้าร่วมในอดีต ครอบครัวของคุณจะได้รับพรและการคุ้มครอง”

ทั้งคู่เข้าใจและตกลงที่จะลาออกจากนักบุกเบิกรุ่นเยาว์ พี่ชายของสามีที่มาช่วยงานที่บ้านก็ตกลงลาออกด้วย

วันต่อมา ขณะที่ผมทำงานอยู่ในห้องน้ำ คนที่เป็นสามีพูดกับผมว่า “กระเบื้องบริเวณเตาในครัวของผมแตกไปส่วนหนึ่ง มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของงานนี้ แต่คุณช่วยซ่อมให้หน่อยได้ไหม”

ผมตอบว่า “ถ้าผมช่วยได้ ผมจะช่วย ท่านอาจารย์ของผมสอนให้เราเป็นคนดี”

เขาพูดว่า “ไม่กี่วันก่อน ลุงของผมกำลังปรับปรุงบ้าน เขาอยากให้ช่างปูกระเบื้องใช้กระเบื้องที่เหลือปูในห้องเก็บของเล็ก ๆ แต่ช่างปฏิเสธ ลุงของผมจึงขอให้ช่างช่วยตัดกระเบื้องให้ได้ขนาด แต่ช่างก็ปฏิเสธอีก”

ผมพูดว่า “คงจะดีถ้ามีคนฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่ามากกว่านี้ พวกเขานึกถึงคนอื่น”

บ่ายวันนั้น ขณะที่ผมทำกันซึมในห้องน้ำใกล้จะเสร็จ จู่ ๆ ผมก็รู้สึกปวดหลังส่วนล่างอย่างรุนแรงจนแทบขยับตัวไม่ได้ เจ้าของบ้านก็สังเกตเห็นเช่นกัน

ผมคิดว่า “การบำเพ็ญของผมต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ จึงเปิดช่องให้อิทธิพลเก่าเข้ามารบกวน”

ผมพยายามทำงานที่เหลือจนเสร็จ ก่อนกลับ ผมบอกพวกเขาว่าจะกลับมาปูกระเบื้องให้ในเช้าวันถัดไป และอธิบายวิธีเตรียมปูนไว้ก่อนที่ผมจะเริ่มงาน

หลังจากผมกลับถึงบ้าน ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ภรรยาฟัง เธอถามว่าพรุ่งนี้ผมจะทำงานไหวไหม ผมตอบว่า “ผมบอกให้พวกเขาเตรียมปูนตอนเช้าไว้ให้แล้ว ผมนอนสักหน่อยก็จะดีขึ้นเอง”

เช้าวันต่อมา ขณะฝึกท่า ผมพบว่าผมนั่งยอง ๆ ไม่ได้เพราะปวดมาก ผมจึงโทรหาเจ้าของบ้านและบอกเขาว่ายังไม่ต้องผสมปูนจนกว่าผมจะไปถึง

ผมค้นหาจากภายในว่า “ถ้ามีปัญหา ผมควรค้นหาที่ตัวเองก่อน ที่ผ่านมา เวลาที่ผมทำงานที่บ้านใคร ผมพยายามทำงานให้ดีแล้วจึงอธิบายความจริง ผมก็ทำเช่นเดียวกันที่บ้านนี้ ทำไมจึงเกิดเรื่องนี้ขึ้น ผมบอกพวกเขาเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าและเรื่องที่สุขภาพของผมดีขึ้นไปแล้ว ผมจะปล่อยให้ผู้คนคิดไม่ดีกับต้าฝ่าไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ผมต้องไป”

เมื่อผมไปถึง ผมเห็นว่าสามีและพี่ชายของเขาผสมทรายกับปูนซีเมนต์ไว้แล้วแต่ยังไม่ได้เติมน้ำ ทั้งคู่บอกว่าถ้าผมปวดหลังก็ไม่ควรฝืนทำงาน

ผมพูดว่า “ถึงไม่เติมน้ำ ปูนก็จะแข็งตัวอยู่ดี จะเสียของเปล่า ๆ ช่วยเติมน้ำเลย ผมจะเริ่มทำงาน ถ้าผมไม่ไหวจริง ๆ ผมจะกลับบ้านไปพัก”

ขณะเริ่มปูกระเบื้อง ผมก็ย้อนดูตัวเองไปเรื่อย ๆ แล้วผมก็ตระหนักว่าผมเริ่มพอใจในตัวเองมากเกินไป ตลอด 2 วันที่ผ่านมา ครอบครัวนี้ชมผมไม่หยุดว่าผมทำงานดีมาก การอธิบายความจริงให้พวกเขาฟังก็ราบรื่นมาก ที่ผ่านมาผมระลึกอยู่เสมอว่าทุกความสำเร็จมาจากการสนับสนุนของท่านอาจารย์ แต่ครั้งนี้ผมภาคภูมิใจในตัวเองเพราะคำชมทั้งหมดนั้น ผมเกือบลืมไปว่าผมเป็นคนดีได้ก็เพราะผมฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่า ผมเกิดจิตยึดติดกับคำชม

เมื่อผมตระหนักเช่นนี้ ผมก็ตกใจ “จิตยึดติดต่อคำชมทำให้เกิดความทุกข์ยากนี้หรือ”

ในขณะนั้น คนที่เป็นภรรยาเดินมาและพูดว่า “คุณทำงานไหวไหม ถ้าทำไม่ไหวก็ไม่เป็นไรนะ เรามีแผ่นแปะบรรเทาอาการปวดกับยา เราจะไปเอามาให้” ผมขอบคุณเธออย่างสุภาพแต่ปฏิเสธ สามีและพี่ชายของเขาก็เข้ามาในห้องน้ำและพูดว่า “คุณทำงานเร็วมาก ผนังนี้เสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทำช้าลงหน่อยก็ได้ ดูแลตัวเองด้วยนะ” ผมยิ้มและพูดว่า “ผมไม่เป็นไร ผมดีขึ้นมากแล้วไม่ใช่หรือ”

ผมผ่านความทุกข์ยากครั้งนี้มาได้ด้วยการค้นหาจากภายในและพบจิตยึดติดของตน ครอบครัวนี้ได้รับการช่วยเหลือ และงานปรับปรุงบ้านก็เสร็จสมบูรณ์ ผมซาบซึ้งในการช่วยเหลือด้วยความเมตตาของท่านอาจารย์อย่างแท้จริง ผมยังตระหนักด้วยว่า ในการบำเพ็ญ เราต้องยึดมั่นกับมาตรฐานที่สูงอยู่ทุกขณะ ความย่อหย่อนเพียงเล็กน้อยก็อาจนำมาซึ่งความทุกข์ยาก และยังเพิ่มภาระที่ท่านอาจารย์ต้องแบกรับด้วย

การทดสอบที่มาอย่างกะทันหัน

เย็นวันหนึ่งในช่วงปลายเดือนมิถุนายนปีนี้ หลังจากผมฟาเจิ้งเนี่ยนตอนเที่ยงคืนเสร็จและกำลังจะเอนตัวลงนอน เพื่อนผู้ฝึกชื่อ Bing ก็มาถึง เขาพูดว่า “หลังศึกษาฝ่าวันนี้ Zhang กับ Zhou ถูกตำรวจท้องถิ่นจับตัวไปและยังไม่กลับมา ผมอยากให้คุณไปที่สถานีตำรวจกับเราพรุ่งนี้เช้าเพื่อขอให้ปล่อยตัวพวกเขา”

เราตัดสินใจออกเดินทางตอนเช้าวันรุ่งขึ้น ผมฟาเจิ้งเนี่ยนต่ออีกพักหนึ่งขณะที่ผมยังอยู่บนเตียง ขอให้ท่านอาจารย์ช่วยเหลือผู้ฝึกที่กำลังมีปัญหา ผมหยุดคิดถึงญาติของผมที่กำลังมีปัญหา ผมแค่คิดถึงผู้ฝึกโดยรวม จะช่วยเหลือผู้คนอย่างไร และจะทำลายการประทุษร้ายของมารร้ายด้วยเจิ้งเนี่ยนอย่างไร เมื่อนาฬิกาปลุกดังตอนตี 3 ผมกับ Bing ก็เก็บของและออกเดินทาง

เราไปถึงบ้านของผู้ฝึก Zhang ที่อยู่ในเมืองก่อน 6 โมงเช้า 20 นาที เราตัดสินใจรอและฟาเจิ้งเนี่ยนตอน 6 โมงเช้าก่อนไปสถานีตำรวจย่อย แต่ไม่นานหลังจากเราไปถึง ผู้ฝึก Zhang ก็กลับมาบ้านและบอกเราว่าเขาได้รับการปล่อยตัวหลังเที่ยงคืน แต่ผู้ฝึก Zhou เกิดภาวะช็อกและขณะนี้อยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤต ตำรวจตกลงที่จะรับผิดชอบทั้งหมดและออกค่ารักษาพยาบาลให้

เราเตรียมเงินสดติดตัวไปจำนวนหนึ่งแล้วรีบไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล เมื่อแพทย์เจ้าของไข้มาถึงเพื่อเข้าเวร เขาสรุปอาการของ Zhou ให้ญาติทราบ และบอกว่า “เมื่อคืนยังไม่ได้ชำระเงิน คุณต้องจ่ายยอดค้างชำระก่อนจึงจะรักษาต่อได้” ญาติโทรหาสถานีตำรวจย่อย แต่ไม่มีใครรับสาย

เราตระหนักว่าตำรวจพยายามหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ ผมพูดว่า “เราจะรออยู่ที่โรงพยาบาลเฉย ๆ ไม่ได้ เราต้องไปพบหัวหน้าสถานีตำรวจ ถ้าเขาไม่ยอมจ่ายค่ารักษา เราจะไม่ยอมออกจากสถานี” ญาติของ Zhou ก็ไม่กลัวเช่นกัน ทุกคนตอบว่า “เข้าใจแล้ว”

เมื่อไปถึงสถานีตำรวจ ญาติของ Zhou พูดกับเจ้าหน้าที่รักษาการณ์ว่า “เราต้องการพูดหัวหน้าสถานี คนในครอบครัวของเราอยู่โรงพยาบาลและอาการอยู่ในขั้นวิกฤต” เจ้าหน้าที่รักษาการณ์บอกว่าหัวหน้าไม่อยู่ ผมถามว่า “เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในสถานีเมื่อคืน ต้องมีคนรับผิดชอบแน่ ๆ” เจ้าหน้าที่รักษาการณ์โทรขอรับคำสั่ง ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนออกมาพบเรา ในจำนวนนั้นมีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ร่วมในการจับกุมและสอบสวนด้วย

ผมถามเขาว่า “คุณตำรวจ หนุ่มคนนี้ทำผิดกฎหมายข้อไหนหรือ ทำไมคุณจึงบุกเข้าไปในบ้านของเขาแล้วพาตัวมาที่สถานีตำรวจ” เขาพูดแทรกผมขึ้นมาว่า “คุณรู้ไหมว่าเขาทำอะไร”

ผมตอบโดยไม่ยอมคล้อยตามเหตุผลของเขาว่า “ผมรู้ว่าเขาส่งอาหารให้ลูกค้าเพื่อหาเลี้ยงชีพและครอบครัว”

เจ้าหน้าที่ตำรวจบอกว่า Zhou แจก “สิ่งของบางอย่าง” เขาหลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยถึงฝ่าหลุนต้าฝ่า ดูเหมือนเขารู้ว่าการประทุษร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่าไม่มีหลักฐานทางกฎหมายรองรับ

ผมพูดว่า “คุณอ้างว่าเขาทำผิดกฎหมาย เขาละเมิดกฎหมายข้อไหนหรือ อย่าคิดว่าคนทั่วไปไม่รู้เรื่องกฎหมาย สิ่งที่พวกคุณทำนั้นผิดกฎหมาย ตำรวจมีหน้าที่รับใช้ประชาชน ไม่ใช่เที่ยวจับประชาชนตามอำเภอใจ”

ขณะนั้นมีผู้คนจำนวนมากมาติดต่อธุระต่าง ๆ ที่สถานีตำรวจ ตำรวจคนหนึ่งกลัวคนอื่นจะได้ยิน จึงบอกให้ผมพูดเบา ๆ อีกคนหนึ่งพยายามข่มขู่เราโดยอ้างว่า “เขาทำผิดกฎหมายเพราะแจกแผ่นพับฝ่าหลุนต้าฝ่า” หลังจากพูดคุยกันอยู่นาน ในที่สุดพวกเขาก็เอ่ยคำว่า “ฝ่าหลุนต้าฝ่า” ออกมา

ตลอดการพูดคุยกับพวกเขา ผมยังคงสงบและผ่าเผย ไม่ประจบประแจงและไม่ก้าวร้าว ผมบอกพวกเขาว่า “คนเราควรทำความดีและหลีกเลี่ยงการทำความชั่ว ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว นี่คือกฎของจักรวาล ผมขอให้พวกคุณไปพูดกับหัวหน้าสถานีเดี๋ยวนี้ เพราะชีวิตคนกำลังตกอยู่ในอันตราย”

ด้วยการเสริมพลังและการสนับสนุนจากท่านอาจารย์ รวมทั้งเจิ้งเนี่ยนที่ทรงพลังของผู้ฝึกทั่วทั้งภูมิภาค เราไม่รู้สึกหวาดกลัวเลย เจิ้งเนี่ยนของผมยิ่งแข็งแกร่งขึ้น และผมเรียกร้องให้ตำรวจจ่ายค่ารักษาพยาบาลของ Zhou

ผ่านไปครู่หนึ่ง ตำรวจคนหนึ่งกลับมาบอกว่า “โอนเงินให้แล้ว พวกคุณกลับไปได้” เรารีบตรวจสอบกับโรงพยาบาลทันที แต่ทางโรงพยาบาลบอกว่ายังไม่ได้รับเงิน ญาติของ Zhou จึงพูดว่า “เราจะไม่ไปไหนจนกว่าคุณจะจัดการเรื่องนี้ให้เรา”

ตำรวจคนนั้นเดินไปที่มุมห้องเพื่อโทรศัพท์อีกครั้ง ไม่กี่นาทีต่อมา เขากลับมาบอกว่าโอนเงินให้แล้ว เมื่อเงินเข้าแล้ว แพทย์จึงเริ่มการรักษา ก่อนออกไป ผมพูดกับตำรวจว่า “คนเราควรทำความดีให้มาก ๆ ในชีวิต” พวกเขาเงียบ ก้มหน้า แล้วกลับไปประจำที่ของตน

นี่คือการทดสอบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เป็นทุกข์ภัยที่มุ่งร้ายจริง ๆ ถ้าไม่ได้รับการคุ้มครองจากท่านอาจารย์ ผมคงผ่านมาได้ยากมาก ด้วยความช่วยเหลือของท่านอาจารย์และเจิ้งเนี่ยนของเพื่อนผู้ฝึก เราได้ต่อสู้ในสงครามระหว่างความดีกับความชั่ว และสลายปัจจัยที่ชั่วร้ายในพื้นที่ของเราในที่สุด ไม่กี่วันต่อมา Zhou ก็ได้กลับบ้าน

ผมฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่ามา 27 ปีแล้ว ผมตระหนักอย่างลึกซึ้งถึงความยิ่งใหญ่ของท่านอาจารย์และความยิ่งใหญ่ของฝ่า ในเวลาที่เหลืออยู่อย่างจำกัดของการเจิ้งฝ่า ผมต้องบำเพ็ญตนเองให้ดีและช่วยให้ผู้คนรู้ความจริงมากขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะมีอนาคตที่มีความสุขและงดงาม ผมจะทำสามสิ่งให้ดีต่อไป และกลับบ้านพร้อมกับท่านอาจารย์

ขอบพระคุณท่านอาจารย์ ! ขอบคุณเพื่อนผู้ฝึก !

(บทความนี้ได้รับการคัดเลือกสำหรับฝ่าฮุ่ยประเทศจีนบน Minghui.org ครั้งที่ 23)