ฝ่าฮุ่ยประเทศจีน : ท่านอาจารย์ช่วยให้ผมคลี่คลายความบาดหมางที่ยืดเยื้อมานานหลายสิบปี

(Minghui.org) ผมเริ่มฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าในปี 1997 และตั้งแต่นั้นมาผมก็ได้ปฏิบัติตามคำสอนที่ท่านอาจารย์หลี่ (ผู้ก่อตั้งฝ่าหลุนต้าฝ่า) สอนให้เป็นคนที่ดีขึ้น อย่างไรก็ตาม ความขุ่นเคืองและความบาดหมางระหว่างผมกับคน 4 คนที่ยืดเยื้อมานานหลายสิบปียังคงอยู่

4 คนนี้ ได้แก่ สามีภรรยาคู่หนึ่งที่เกลียดผม ลูกน้องคนหนึ่งที่ผมให้อภัยไม่ได้ และอีกคนหนึ่งที่ผมรู้สึกผิดต่อเธอมาตลอด โชคดีที่ท่านอาจารย์หลี่ได้ให้ความเมตตา ปัญญา และความกล้าหาญให้ผมได้คลี่คลายความบาดหมางเหล่านี้ได้

เคาะประตูผิดห้อง

ในช่วงทศวรรษ 1980 ผมทำงานในบริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองหลวงของมณฑล บริษัทมีสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่ที่ดึงดูดผู้คนจำนวนมากทุกฤดูร้อน สามีภรรยาคู่หนึ่งคือ Gan และภรรยาชื่อ Kang อาสาเข้ามาบริหารสระว่ายน้ำ แต่ค่าตอบแทนตามสัญญาที่พวกเขาจ่ายให้บริษัทแต่ละปีไม่พอแม้แต่จะจ่ายค่าน้ำค่าไฟ เมื่อเห็นว่าสามีภรรยาคู่นี้อาจทำเงินจากทรัพย์สินของบริษัทได้มาก พนักงานคนอื่น ๆ จึงร้องเรียนกันมาก

6 ปีหลังจากสามีภรรยาคู่นี้เริ่มบริหารสระว่ายน้ำ ผมได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้บริหาร จากความคิดเห็นที่แข็งขันของพนักงาน ผมวางแผนที่จะเอาสระว่ายน้ำกลับคืนมา และให้สหภาพแรงงานบริหารเป็นเวลา 1 ปี วิธีนี้จะทำให้เรารู้ว่าสระว่ายน้ำสร้างรายได้ปีละเท่าไร จะได้วางแผนทำสัญญาที่สมเหตุสมผล แต่สามีภรรยาคู่นี้รู้แผนของผม และ Gan ก็โต้เถียงกับผม ผู้บริหารสูงสุดของบริษัทเข้ามาขวางเราไว้ แผนของผมถูกยกเลิก และผมทำอะไรไม่ได้

1 ปีต่อมา สามีภรรยาคู่นี้เลิกบริหารสระว่ายน้ำเพราะแรงกดดันจากสหภาพแรงงาน แต่พวกเขาเก็บความเกลียดชังผมไว้ลึก ๆ นับแต่นั้นมา แม้เราจะพยักหน้าทักทายกันเมื่อพบหน้า แต่ความขุ่นเคืองใจและความไม่พอใจยังคงอยู่ในส่วนลึก

หลังจากเริ่มฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าในปี 1997 ผมเรียนรู้ที่จะมีความเมตตาและให้อภัย ท่านอาจารย์กล่าวว่า

“ทุกท่านคิดดู พระพุทธ เทพ ผู้รู้แจ้งที่ยิ่งใหญ่นั้น เขาจะโกรธคนธรรมดาสามัญได้หรือ เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด เพราะเขาไม่อยู่ในระดับชั้นของคน ไม่มีฉิง (อารมณ์ ความรู้สึกผูกพัน) ของคนธรรมดาสามัญ แล้วจะวางตนเองไปอยู่ในหมู่คนธรรมดาสามัญได้อย่างไรกัน ในเวลาที่ท่านปฏิบัติต่อความขัดแย้งเหมือนคนธรรมดาสามัญนั้น ท่านก็เป็นมาตรฐานเดียวกับคนธรรมดาสามัญ อยู่ในเขตแดนเดียวกันแล้ว นั่นคือท่านก็อยู่ในหมู่คนธรรมดาสามัญแล้ว มีแต่ในเวลาที่ท่านไม่เหมือนกับพวกเขา ท่านจึงไม่อยู่ในนั้น แน่ละเมื่อแสดงออกมา นั่นก็คือให้อภัยด้วยใจโอบอ้อมอารี มีใจกว้าง คนธรรมดาสามัญจะมองอย่างนี้ ที่จริงคือการแสดงออกของตำแหน่งของซินซิ่งในระหว่างการบำเพ็ญของทุกท่าน ดังนั้นไม่ว่าพวกท่านอยู่ในสภาพแวดล้อมใดๆ หรือสถานการณ์ใดๆ เมื่อประสบกับความขัดแย้ง ล้วนต้องมีจิตใจที่ดีงาม เมตตา ในการปฏิบัติต่อปัญหาทั้งปวง ถ้าท่านไม่สามารถรักศัตรูของท่าน ท่านก็จะสำเร็จสมบูรณ์ไม่ได้” (“การบรรยายธรรม ณ ที่ประชุมฝ่าฮุ่ยออสเตรเลีย”)

คำสอนของท่านอาจารย์ทำให้ผมตระหนักว่า หากผมยังขุ่นเคือง Gan และ Kang หลังจากผ่านไปหลายปีแล้วเช่นนี้ ก็เท่ากับว่าผมเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ ที่จริงพวกเขาไม่ใช่คนเลว หลังเกษียณ Kang ยังเป็นวาทยกรของคณะนักร้องประสานเสียงผู้สูงอายุในที่ทำงานของเธอ เธอกระตือรือร้นมาก ทุกคนจึงเรียกเธอว่า “ครู Kang” ทำไมผมจึงให้อภัยพวกเขาไม่ได้ เมื่อต้าฝ่าถูกปราบปรามและผมถูกประทุษร้าย พวกเขาไม่ได้ซ้ำเติมผม แต่กลับแสดงความเห็นใจผมด้วยซ้ำ เช่นนั้นพวกเขาก็มีบุญสัมพันธ์ที่กำหนดไว้กับต้าฝ่าด้วยไม่ใช่หรือ

เมื่อผมไม่เก็บความขุ่นเคืองที่มีต่อสามีภรรยาคู่นี้ไว้แล้ว ผมก็คิดอยู่บ่อย ๆ ว่าจะอธิบายความจริงเกี่ยวกับต้าฝ่าให้พวกเขาฟัง แต่ก็ถูกความคิดต่าง ๆ ของคนทั่วไปขัดขวางเสมอ เช่น “พวกเขาจะเข้าใจผมไหม” ผมยังหาข้ออ้างให้ตัวเองโดยพูดว่า “รอดูไปก่อน” จนเวลาผ่านไป 10 กว่าปี

เย็นวันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิปี 2013 ผมถือดีวีดีเสินยวิ่นอยู่ ผมตั้งใจจะไปบอกเรื่องต้าฝ่าให้กับเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ชั้น 3 ของอาคารที่พักอาศัย เมื่อผมเคาะประตูด้วยความตื่นเต้น Kang ก็เปิดประตูออกมา ผมตระหนักได้ในทันทีว่าผมขึ้นไปผิดชั้นและเคาะประตูห้องผิด ผมไม่ได้ตระหนก ผมยิ้มและพูดว่า “สวัสดีครับ ครู Kang ! ผมรู้ว่าคุณชอบร้องเพลงและเต้นรำ ผมจึงเอาดีวีดีการแสดงอันดับหนึ่งของโลกมาให้คุณ” เธอต้อนรับผมด้วยรอยยิ้มสดใส เธอเรียกผมด้วยตำแหน่งเดิมในอดีต และพูดว่า “ขอบคุณ” ขณะเชิญผมเข้าบ้าน เธอตะโกนเรียกชื่อ Gan เสียงดังเพื่อให้เขาทราบว่าผมมา จากสีหน้าที่ดีใจอย่างมากของพวกเขา ผมเห็นว่าพวกเขาซาบซึ้งใจกับการมาเยือนโดยไม่คาดคิดของผม

ผมเริ่มคุยเรื่องเสินยวิ่น ซึ่งนำไปสู่หัวข้อหลักของการสนทนาของเรา จู่ ๆ Gan ก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “ผมบอกพวกเขา [คนรอบข้างเขา] หลายครั้งแล้วว่า ใครที่พูดไม่ดีเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่า คนนั้นไม่ใช่คนดีแน่นอน !”

ผมผงะและมองเขาด้วยความประหลาดใจ เขาพูดว่า “คุณคงไม่เชื่อใช่ไหม ผมกับภรรยาเป็นชาวคาทอลิกมานานแล้ว เราทั้งคู่มีความเชื่อ การที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนปราบปรามฝ่าหลุนต้าฝ่าเป็นเรื่องไร้สาระอย่างสิ้นเชิง !” ผมจึงเข้าใจว่าทำไมพวกเขาจึงแสดงความเห็นใจผมตอนที่ผมถูกประทุษร้าย

ผมเล่าให้พวกเขาฟังเกี่ยวกับ “การอุทธรณ์อย่างสันติในวันที่ 25 เมษายน 1999” “การจัดฉากเหตุการ์เผาตัวเองที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน” ฝ่าหลุนต้าฝ่ามีผู้คนฝึกกันทั่วโลกอย่างไร และกระแสการลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนและองค์กรในเครือครั้งใหญ่ พวกเขาฟังอย่างตั้งใจขณะที่เราพูดคุยกัน แม้ตอนนั้นพวกเขาจะยังไม่ตกลงลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน แต่พวกเขาก็เข้าใจความจริง ยอมรับความจริง-ความเมตตา-ความอดทน และเชื่อในความดีงามของฝ่าหลุนต้าฝ่า หลังจากคุยกันเกือบ 1 ชั่วโมง ผมลุกขึ้นลา และพวกเขาก็เดินมาส่งผมที่ประตูอย่างสุภาพ

ผมรู้สึกซาบซึ้งใจมากกับเหตุการณ์อัศจรรย์ที่เพิ่งเกิดขึ้นจากการเคาะประตูห้องผิด เมื่อนึกย้อนกลับไปว่าผมใจเย็นและสงบเพียงใดเมื่อเผชิญเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างไม่คาดคิด และผมอธิบายจุดประสงค์ของผมได้อย่างเป็นธรรมชาติและเหมาะสมเพียงใด นั่นไม่ใช่ความสามารถและปัญญาที่ท่านอาจารย์มอบให้ผมหรือ ในการสนทนาเพียงไม่กี่นาที ไม่เพียงทำให้พวกเขาเข้าใจความจริง แต่ความขุ่นเคืองที่ยืดเยื้อมานานกว่า 10 ปีก็มลายหายไปในทันที ทั้งหมดนี้ไม่ใช่การจัดวางอย่างเชี่ยวชาญของท่านอาจารย์ผู้เมตตาของเราหรือ ท่านเห็นว่าแม้ผมจะมีความจริงใจที่จะคลี่คลายความบาดหมางของเรา แต่ผมก็ยังขาดความกล้าที่จะเป็นฝ่ายเริ่มคืนดี ขอบพระคุณท่านอาจารย์

ได้รับเชิญเข้าบ้าน

ผมมีลูกน้องคนหนึ่งชื่อ Niu ซึ่งเชี่ยวชาญด้านการเขียนพู่กันจีนและให้ความเคารพผมอย่างมาก ผมจึงเห็นคุณค่าของเขามาก ที่จริงผมโปรดปรานเขา ในช่วงที่มีการปรับเปลี่ยนตำแหน่งบุคลากร ผมใช้อำนาจคัดค้านและรักษาตำแหน่งของ Niu ไว้ ซึ่งทำให้เขาซาบซึ้งใจมาก หลังจากนั้นเขาเคยพูดกับผมว่า “พ่อของผมบอกให้ผมจำความกรุณาของคุณไว้เสมอ อย่าได้ลืมเด็ดขาด !” ผมไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะหันมาต่อต้านผม

เมื่อฝ่าหลุนต้าฝ่าถูกปราบปรามและผมถูกประทุษร้าย Niu กลับเป็นคนแรกที่ตัดความสัมพันธ์กับผมอย่างไม่คาดคิด เขาไม่เพียงเลิกติดต่อผม แต่ยังทำเหมือนผมเป็นคนแปลกหน้าอย่างสิ้นเชิงเมื่อพบกันบนถนน สิ่งที่ผมรับไม่ได้ที่สุดคือการที่เขาโจมตีผมต่อหน้าสาธารณชน

เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ผมกับภรรยากำลังกินอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะยาวในตลาดเช้า จู่ ๆ เราก็เห็น Niu กับภรรยาเดินเข้ามากินอาหารเช่นกัน แทนที่พวกเขาจะไปนั่งที่โต๊ะอื่น พวกเขากลับตรงมาที่โต๊ะของเรา และนั่งตรงข้ามกับเรา เรานั่งห่างกันไม่ถึง 50 เซนติเมตร แต่ Niu เมินเฉยใส่เราอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เงยหน้าขึ้นเลยด้วยซ้ำ กินอาหารเสร็จอย่างเงียบ ๆ แล้วก็ออกไป ภรรยาของผมบ่นด้วยความโกรธว่า “พวกคนหยิ่งยโส !”

ผมเข้าใจว่าท่าทีดูถูกดูแคลนของ Niu ที่มีต่อผมเป็นทั้งการประกาศว่าเขาตัดขาดจากผมซึ่งเป็น “สมาชิกฝ่าหลุนต้าฝ่าที่ดื้อรั้น” อย่างสิ้นเชิง และเป็นการทำให้ผมอับอายต่อหน้าสาธารณชน การทำร้ายผมด้วยวิธีนี้ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าผม 2 ครั้งต่อหน้าสาธารณชน ผมเสียใจอยู่ลึก ๆ ที่ผมมองคนผิด ผมไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะอกตัญญูถึงเพียงนี้ ทำไมผมต้องมาเจอกับคนแบบนี้ในชีวิตด้วย

ต่อมา คำสอนของท่านอาจารย์ทำให้ผมเข้าใจว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล พฤติกรรมของ Niu ไม่ได้กำลังช่วยให้ผมยกระดับซินซิ่งหรือ การที่ผมเคยลำเอียงเข้าข้างเขาในอดีตและความขุ่นเคืองเขาในปัจจุบัน เป็นรูปแบบหนึ่งของจิตยึดติดไม่ใช่หรือ การที่เขาเคยเคารพและประจบผมในอดีต และดูแคลนผมในปัจจุบัน กำลังช่วยเปิดโปงจิตยึดติดในชื่อเสียง ความปรารถนาคำชม ความต้องการรักษาศักดิ์ศรี การรักหน้าตา และความทะนงตนของผมไม่ใช่หรือ เมื่อนึกถึงคำสอนของท่านอาจารย์เกี่ยวกับ “เป็นผลได้ที่ 4” (บทที่ 4 จ้วนฝ่าหลุน) ผมจึงเข้าใจหลายสิ่ง รู้สึกเบาสบายขึ้นมาก และความขุ่นเคืองที่มีต่อ Niu ก็ลดลง แต่ผมยังไม่สามารถขอบคุณเขาได้อย่างแท้จริง ผมเข้าใจว่าระดับความเข้าใจของผมยังไม่สูงพอที่จะให้อภัยเขาได้อย่างสมบูรณ์ ผมยังมีจิตยึดติดอีกมาก

ต่อมา Niu ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันเขียนพู่กันจีนระดับประเทศ และเขากลายเป็นนักเขียนพู่กันจีนที่มีชื่อเสียงในทันที ความคิดแรกของผมเมื่อได้ยินข่าวคือ “โอ้โฮ ตอนนี้เขาประสบความสำเร็จอย่างสูง หยิ่งยโสเต็มที่แล้ว” แต่เมื่อผมไตร่ตรองดู ผมก็ตระหนักว่าผมไม่ได้ยินดีกับเขาเลย ผมกลับรู้สึกขุ่นเคืองและถึงกับอิจฉาเขา ทำไมผมจึงมีความอิจฉารุนแรงถึงเพียงนี้ ผมรู้สึกละอายใจมาก ผมบอกกับตัวเองว่าต้องขจัดมันออกไป

วันหนึ่งในปี 2017 Niu มาที่บ้านของผมโดยไม่คาดคิด ใบหน้าของเขาแดงก่ำ และพูดตะกุกตะกักขณะอธิบายจุดประสงค์ของเขา เขาต้องการนำหนังสือภาพที่แนะนำตัวเขา (Niu) และผลงานพู่กันจีนล้ำค่า 2 ชิ้นมาให้ลูกชายของผม เขาขอให้ผมส่งต่อให้ หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังและกลับไป การจากไปอย่างรีบร้อนของเขาทำให้ผมประหลาดใจอีกครั้ง แต่ผมก็ตระหนักในทันทีว่าเขาไม่ได้ตั้งใจนำของมาให้ลูกชายของผมจริง ๆ แต่กำลังใช้วิธีนี้เพื่อขอโทษผม ผมคิดว่าหลังจากผ่านไปหลายปี บางทีเขาอาจเปลี่ยนใจหรือเข้าใจอะไรบางอย่าง การที่เขามาขอโทษในวันนี้ ผมสงสัยว่าเขาต้องใช้ความมุ่งมั่นและความกล้ามากเพียงใด... น่าชื่นชมจริง ๆ

เมื่อคิดดูแล้ว ชีวิตของ Niu ลำบากมาก โดยเฉพาะเมื่อเขาต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดขนาดนี้และต้องทนคำวิพากษ์วิจารณ์มากมายเพื่อช่วยให้ผมบำเพ็ญ ผมต้องขอบคุณเขาจริง ๆ เขาเป็นคนสำคัญที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าคนหนึ่งของผมด้วย ในขณะนั้นความขุ่นเคืองของผมก็หายไป และผมมีเพียงความคิดเดียวคือเขาเป็นชีวิตหนึ่งที่สมควรได้รับการช่วยเหลือจากต้าฝ่า ผมควรไปบอกความจริงแก่สามีภรรยาคู่นี้ทันที แต่เมื่อคิดว่าเขาเป็นคนโปรดของพรรคคอมมิวนิสต์จีนอยู่แล้ว ผมจึงตัดสินใจรอและระมัดระวัง ที่จริงตอนนั้นผมยังกลัวอยู่

วันหนึ่งในช่วงต้นปี 2025 ผมไปที่อาคารที่พักอาศัยแห่งหนึ่งเพื่อหาใครบางคน ขณะที่ผมกำลังกดรหัสนิรภัยบนแป้นพิมพ์ที่ประตูทางเข้าอาคาร จู่ ๆ Niu ก็เปิดประตูออกมา เมื่อเขาเห็นว่าเป็นผม เขาพูดทันทีด้วยความดีใจว่า “หัวหน้าเก่า คุณนั่นเอง ! บ้านของผมอยู่ชั้น 1 เชิญเข้ามาเลยครับ !” ผมเข้าใจว่าการพบกันโดยบังเอิญในวันนี้เป็นการจัดวางของท่านอาจารย์

สามีภรรยาคู่นี้ตื่นเต้นมากที่ผมมาเยี่ยม พวกเขารู้ว่าผมให้อภัยพวกเขาแล้ว จึงรีบรินชาใช้และนำผลไม้มาต้อนรับ ทันทีที่เรานั่งลง Niu พูดว่า “ตลอด 20 ปีที่ผ่านมาคุณลำบากมาก ! ทั้งหมดเป็นความผิดของไอ้เฒ่าเจียง เจ๋อหมิน” (เจียงคืออดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่เริ่มการประทุษร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่าในปี 1999)

ก่อนที่ผมจะพูดอะไร เขาก็เริ่มด่าเจียงอย่างดุเดือด เรียกเจียงว่า “ผีคางคก” “คนทรยศรายใหญ่” และ “คนขายชาติ” เขาพูดต่อว่า “ดูสิว่าเขาทำอะไรกับประเทศ ! กระทั่งตายไปแล้วก็ยังได้รับการยกย่องว่าสูงส่ง เรียกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญนั่นนี่ และนักยุทธศาสตร์การทหาร ! เขาเคยเป็นทหารด้วยหรือ เขายิงปืนเป็นด้วยหรือ”

ผมตอบว่า “อาชญากรรมที่ร้ายแรงที่สุดของเขาคือการประทุษร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่า”

Niu พูดว่า “ผมรู้เรื่องนั้น ตอนนั้นสมาชิกคนอื่น ๆ ของคณะกรรมการประจำกรมการเมืองไม่เห็นด้วยกับการปราบปราม” ดูเหมือนเขารู้อะไรมาก ผมเข้าใจขึ้นมาในทันทีว่าทำไมเขาจึงมาขอโทษผมเมื่อหลายปีก่อน เขาคงได้อ่าน เก้าบทวิจารณ์พรรคคอมมิวนิสต์ หรือได้ฟังความจริงมาแล้ว

หลังจากที่ผมเล่าเรื่อง “การอุทธรณ์ในวันที่ 25 เมษายน” และ “การจัดฉากเหตุการณ์เผาตัวเอง” ให้พวกเขาฟังแล้ว ผมหยิบภาพถ่ายของ “ศิลาซ่อนอักษร” ออกมา Niu อ่านข้อความ “พรรคคอมมิวนิสต์จีนจะล่มสลาย” แล้วพูดว่า “นี่คือลิขิตสวรรค์ !” จากนั้นผมช่วยให้พวกเขาลาออกจากองค์กรของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และให้เครื่องรางที่มีข้อมูลเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าให้พวกเขา

Niu เดินออกมาส่งผมไกลพอควรจากทางเข้าอาคาร ความบาดหมางที่ยืดเยื้อมานานกว่า 20 ปีคลี่คลายลงในที่สุด และเราทั้งคู่ต่างรู้สึกโล่งใจมาก

เป็นฝ่ายไปเยี่ยมก่อน

ก่อนผมเกษียณ ผมดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการพิจารณาตำแหน่งทางเทคนิคในที่ทำงาน ระหว่างการโหวตพิจารณาเลื่อนตำแหน่งครั้งหนึ่ง Liang ซึ่งเป็นครูจากโรงเรียนมัธยมในสังกัดควรได้เลื่อนตำแหน่งทางวิชาชีพให้สูงขึ้น แต่เธอกลับไม่ได้รับการคัดเลือก เธอร้องไห้อย่างขมขื่นและถึงกับไปร้องเรียนกับคณะกรรมการวินัย หลังจากนั้นเธอก็เลิกพูดกับผม ในฐานะประธานคณะกรรมการพิจารณา ผมรู้ว่าผลการพิจารณาไม่เป็นธรรมและควรพิจารณาใหม่ แต่เพราะกลัวจะกระทบกับคนรู้จักอีกคนหนึ่ง ผมจึงปล่อยเรื่องไป เมื่อผมคิดถึงผลกระทบด้านลบที่เกิดกับ Liang ในภายหลัง ผมรู้สึกละอายใจมาก เธอไม่เพียงไม่ได้ขึ้นเงินเดือน แต่ยังเสียหน้าต่อเพื่อนร่วมงาน นักเรียน และญาติ ๆ ด้วย เธอเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางในที่ทำงานว่าเป็นคนถ่อมตน หลายปีมานี้ผมรู้สึกผิดที่ทำผิดและทำร้ายจิตใจเธอ

หลังจากที่ผมถูกประทุษร้าย แม้ Liang จะไม่ได้แสดงความสะใจ แต่เธอก็เมินเฉยต่อผม ผมเข้าใจว่าหากผมไม่สามารถทำให้เธอให้อภัยผม ก็คงยากที่เธอจะยอมรับฟังความจริงจากผม ผมจึงคอยหาโอกาสขอโทษเธออยู่เรื่อย ๆ แต่ทุกครั้งที่พบเธอกับสามี สามีของเธอจะพูดคุยกับผมอย่างสุภาพสองสามคำ ส่วนเธอจะหันหลังให้ผมหรือเดินหนีไป การขอโทษจึงถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า

ผมคิดเรื่องที่ท่านอาจารย์อยู่ข้าง ๆ คอยคุ้มครองผมเสมอ และได้คลี่คลายความบาดหมางในอดีตนับไม่ถ้วน (จากชาติก่อน ๆ) เพื่อช่วยให้ผมคลี่คลายความขัดแย้ง 2 เรื่องที่รบกวนใจผมในชาตินี้ (ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น) ท่านอาจารย์จัดวางให้ผมไปถึงประตูบ้านของพวกเขาเพื่อคลี่คลายเรื่องเหล่านั้น ท่านอาจารย์ทุ่มเทเพื่อผมอย่างมาก ผมคิดว่าครั้งนี้ ผมจะปล่อยให้ท่านอาจารย์ต้องเป็นห่วงและลำบากเพราะผมอีกไม่ได้ และจะรออยู่เฉย ๆ ให้มีเหตุนำพาผมไปถึงประตูบ้านเธออีกครั้งไม่ได้ ผมต้องปล่อยวางความคิดของคน และเป็นฝ่ายไปขอโทษ Liang อย่างเปิดเผยและจริงใจ

วันหนึ่งในช่วงต้นฤดูร้อนปีนี้ ผมไปถึงประตูบ้านของ Liang อาคารนี้ไม่มีลิฟต์ ผมจึงจับราวบันไดและก้าวขึ้นไปทีละขั้นจนถึงชั้น 7 แล้วเคาะประตูบ้านของเธอ

Liang เปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นผม เธอถามอย่างเย็นชาว่า “คุณมาหาใคร” ผมยิ้มและพูดว่า “ผมมาหาคุณครับ !”

“คุณต้องการอะไร” เธอถาม “มาขอโทษครับ” ผมตอบ

สามีของเธอได้ยินว่าเป็นผม จึงรีบเชิญผมเข้าบ้าน

หลังจากที่เรานั่งลง ผมเล่าว่าเมื่อ 30 ปีก่อนผมทำให้เธอเสียใจเรื่องการประเมินเพื่อเลื่อนตำแหน่งอย่างไร จากนั้นผมขอโทษเธออย่างจริงจังและขอให้เธออภัยให้ เธอดูกระวนกระวายและอึดอัดเล็กน้อย แล้วพูดว่า “โอ้ เรื่องผ่านมาตั้ง 30 ปีแล้ว คุณยังเก็บไว้ในใจอีก... ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง”

เธอพูดต่อว่า “ที่จริงแล้ว แม้ตอนนั้นฉันจะโกรธคุณอยู่บ้าง แต่ฉันไม่ได้เกลียดคุณ เพราะคุณไม่ได้ตั้งใจทำร้ายฉัน คนที่อยากทำร้ายฉันคือคนคนนั้น (อดีตหัวหน้าของผม)”

ผมมองเธอด้วยความประหลาดใจ แล้วเธอก็เล่าความบาดหมางที่เธอมีกับหัวหน้าคนก่อนและครอบครัวของเขาเมื่อกว่า 40 ปีก่อน ตอนที่เธอเพิ่งเข้าทำงานในบริษัท พวกเขาอาศัยอยู่ห้องติดกันในอาคารพักอาศัยแบ่งเช่า จากนั้นเธอพูดว่า “เพื่อแก้แค้นฉัน เขา (อดีตหัวหน้าของเธอ) ไปวิ่งเต้นกับกรรมการที่มีอำนาจตัดสินก่อนการประเมินเลื่อนตำแหน่ง ตอนนี้เขาเสียชีวิตแล้ว และฉันก็ไม่ได้ถือโทษเขาอีกแล้ว”

ผมพูดว่า “ในฐานะประธานคณะกรรมการพิจารณา ตอนนั้นผมมีเหตุจูงใจที่เห็นแก่ตัวของผมเอง และไม่ได้แก้ไขความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นกับคุณ ผมต้องรับผิดชอบ”

“คุณมีแค่หนึ่งโหวต และคุณก็ไม่มีอิทธิพลต่อกรรมการอื่น” เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ช่างมันเถอะ อย่าพูดถึงอีกเลย”

เมื่อได้ยินว่าเธอให้อภัยผมแล้ว ผมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก สามีภรรยาคู่นี้ก็ยิ้มเช่นกัน

จากนั้นผมบอกพวกเขาว่า “วันนี้ผมมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่านั้นจะบอกคุณ...”

“เรื่องอะไรหรือ” พวกเขาถามอย่างกระตือรือร้น

ผมพูดว่า “เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชะตาชีวิตของคนเรา” จากนั้นผมอธิบายความจริงเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าและความสำคัญของการลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน พวกเขาตื่นเต้นมากและยินดีลาออกจากองค์กรของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และรับเครื่องรางฝ่าหลุนต้าฝ่าไว้

ขณะที่ผมกำลังจะกลับ พวกเขาพูด “ขอบคุณ” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในฐานะผู้ฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่า ผมรู้สึกปลื้มปีติกับผลลัพธ์นี้มาก ผมเข้าใจความรู้สึกและความคิดของพวกเขา อดีตหัวหน้าในวัย 80 ปีเศษ มาขอโทษอดีตลูกน้องเกี่ยวกับความบาดหมางเมื่อ 30 ปีก่อน และยังนำข่าวดีมาบอกพวกเขาด้วย

บทความนี้เล่าวิธีที่ผมคลี่คลายความบาดหมางและอธิบายความจริง ตั้งแต่การเคาะประตูห้องผิด ไปจนถึงการได้รับเชิญเข้าบ้าน และการเป็นฝ่ายไปขอโทษก่อน ผมเขียนเกี่ยวกับการค่อย ๆ บำเพ็ญซินซิ่งของผม ประสบการณ์และการยกระดับซินซิ่งของผมยังสะท้อนถึงความเข้าใจคำสอนของท่านอาจารย์ และความสำนึกในพระคุณสำหรับการจัดวางด้วยความเมตตาของท่าน

(บทความนี้ได้รับการคัดเลือกสำหรับฝ่าฮุ่ยประเทศจีนบน Minghui.org ครั้งที่ 23)