(Minghui.org) กราบสวัสดีท่านอาจารย์ ! สวัสดีเพื่อนผู้ฝึก !

เมื่อผมเห็นประกาศ “เชิญส่งบทความสำหรับฝ่าฮุ่ยประเทศจีนบน Minghui.org ครั้งที่ 23” ผมรู้สึกตื่นเต้นและกระตือรือร้นมาก ผมขอเล่าว่าผมเริ่มบำเพ็ญอย่างไร และขอเล่าประสบการณ์การบำเพ็ญของผม ผมหวังว่าจะได้เรียนรู้จากผู้ฝึกอื่น เพื่อให้เราทุกคนบำเพ็ญอย่างขยันหมั่นเพียรไปด้วยกัน

ตั้งปณิธานว่าจะบำเพ็ญ

ตา ยาย แม่ และครอบครัวของป้าคนที่ 3 ของผมฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่า ขณะที่ผมยังเป็นเด็ก ผมเห็นพวกท่านศึกษาฝ่า ฝึกท่า และฟาเจิ้งเนี่ยนด้วยกัน แม่มักพาผมกับน้องสาวไปแจกเอกสารเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ระหว่างทางไปโรงเรียนอนุบาล แม่มักท่องคำสอนของท่านอาจารย์บทหนึ่งให้ฟังบ่อย ๆ :

ศึกษาฝ่า ได้ฝ่า

ศึกษา และบำเพ็ญ เปรียบเทียบซึ่งกันและกัน

ทุก ๆ เรื่องราวเปรียบเทียบกัน

ทำได้คือบำเพ็ญ

(“บำเพ็ญจริงจัง” หงอิ๋น)

ผมกับน้องสาวจึงท่องบทนี้ไปด้วยโดยธรรมชาติ ตอนอยู่อนุบาล ผมมักพูดว่า “ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี” ตากับยายของผมได้อธิบายความจริงเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าให้กับครูอนุบาลของผมด้วย

อย่างไรก็ตาม ตอนเด็ก ๆ ผมเป็นคนชอบเล่นมากและมีนิสัยไม่ดีหลายอย่าง เช่น ใจร้อนและมีจิตแข่งขันสูง ตอนผมอายุ 10 ขวบ ป้าคนเล็กขับรถพาป้าคนที่ 2 ลูกพี่ลูกน้องของผม และผมไปบ้านตายาย เนื่องจากโดยปกติลูกพี่ลูกน้องของผมจะเปิดประตูรถก่อนหลังจากจอดรถ ผมรู้สึกว่าผมจะยอมแพ้เขาไม่ได้ ก่อนที่รถจะจอดหยุดสนิท ผมรีบเปิดประตู ป้าคนเล็กโกรธมาก เธอดุผมอย่างรุนแรงและเอื้อมมือมาที่ประตู ตั้งใจจะสั่งสอนผม ผมรู้สึกว่าเธอไม่จำเป็นต้องดุผมรุนแรงขนาดนั้น ผมจึงโกรธและขว้างขวดชาสมุนไพรที่ถืออยู่ใส่ป้า

จู่ ๆ ผมก็หายใจไม่ออก ป้าคนเล็กยิ่งโกรธมากขึ้นที่ผมขว้างขวดใส่เธอ เธอจึงคว้าตัวผมและลากไปที่บ้านตายาย พอไปถึงอาคาร เราเจอแม่ เมื่อแม่เห็นว่าผมอยู่ในสภาพทุกข์ทรมานมาก แม่จึงเริ่มท่อง “ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี” และอุ้มผมขึ้นไปที่อะพาร์ตเมนต์ของตายาย ผู้ใหญ่ทุกคนตกใจกับอาการของผม ป้าคนเล็กเองก็ตกใจ จึงเสนอให้พาผมไปโรงพยาบาล

ตากับยายของผมขอให้ท่านอาจารย์ช่วยผม ระหว่างทางไปโรงพยาบาล แม่กับผมท่อง “ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี” อยู่เรื่อย ๆ ตอนนั้นมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจผมว่า “ท่านอาจารย์ได้โปรดช่วยผมด้วย ! ถ้าผมหายดี ผมจะฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าอย่างแน่นอน”

ผมหลับไป พอตื่นขึ้นมาผมก็หายเป็นปกติ เมื่อเราไปถึงทางเข้าโรงพยาบาล เราไม่ได้เข้าไป แต่เรากลับรถและมุ่งหน้ากลับบ้าน

ผมเริ่มฝึก

หลังจากเหตุการณ์นี้ ผมตัดสินใจฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าอย่างจริงจัง และขอให้แม่สอนท่าฝึกให้ ครั้งแรกที่ผมนั่งสมาธิ ผมเจ็บปวดอย่างมากขณะนั่งขัดสมาธิเพชรได้ 59 นาที แล้วขาของผมก็เลื่อนหลุดลงมาเอง ผมหงุดหงิดจนร้องไห้ออกมา ครั้งที่ 2 ก็เกิดเหตุการณ์แบบเดียวกันและผมก็ร้องไห้อีก ในที่สุดผมก็ทำได้สำเร็จในครั้งที่ 3 ! ผมดีใจมากและตั้งใจว่าจะฝึกท่าทั้ง 5 ชุดทุกวัน

ผมเรียนรู้และเปรียบเทียบตัวเองกับญาติ ๆ ที่เป็นผู้ฝึก ป้าคนที่ 3 ซึ่งเป็นผู้ฝึก สนับสนุนให้ผมท่องจำลุ่นอวี่ และหงอิ๋น เธอช่วยสอนตัวอักษรที่ผมอ่านไม่ออกเวลาอ่านจ้วนฝ่าหลุน ผมทำสามสิ่งกับตายาย และผมท่องจำหงอิ๋นกับลูกพี่ลูกน้อง โดยเราช่วยกันตรวจการท่องฝ่าให้กันและกัน ชีวิตของผมมีความสุขและคิดบวก

ช่วงเรียนชั้นประถมศึกษา

หลังจากเริ่มฝึก สิ่งแรกที่ผมทำทุกวันเมื่อกลับจากโรงเรียนคือทำการบ้านให้เสร็จ ผมพยายามทำการบ้านให้เสร็จเร็ว ๆ เสมอ เพื่อจะได้มีเวลาศึกษาฝ่าและฝึกท่ามากขึ้น ผมตั้งใจฟาเจิ้งเนี่ยนให้ตรงเวลา ถ้าครูสอนเลยเวลาและปล่อยนักเรียนช้า ผมจะรีบกลับบ้านเพื่อไม่ให้พลาดเวลาฟาเจิ้งเนี่ยนที่กำหนด

ทุกเช้า ผมตื่นตรงเวลา 6:00 น. เพื่อฟาเจิ้งเนี่ยน ผมไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุกเลย ผมตื่นขึ้นมาตรงกับเวลาที่ต้องเริ่มพอดี ผมเชื่อว่าท่านอาจารย์ช่วยผม ทำให้ผมร่วมฟาเจิ้งเนี่ยนได้ตรงเวลา เมื่อฟาเจิ้งเนี่ยนเสร็จ ผมก็ฝึกท่าต่อ

หลังจากไปถึงโรงเรียน ผมจะส่งการบ้านทันที ในช่วงสอบ ผมยึดมั่นในมาตรฐานที่เข้มงวดกับตัวเอง คือไม่แอบดูข้อสอบของคนอื่น แต่จะทำข้อสอบด้วยตัวเอง ไม่ว่าผมจะรู้คำตอบหรือไม่ก็ตาม ผมกลายเป็นคนกระตือรือร้นที่จะช่วยเหลือผู้อื่น เช่น ผมมักอาสาอธิบายโจทย์คณิตศาสตร์ให้เพื่อนในห้องที่มีปัญหาการเรียน ที่โรงเรียน เมื่อใดที่เพื่อนในห้องต้องการความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นงานในห้องเรียน การทำความสะอาด หรือการทำธุระ ผมพร้อมช่วยเสมอ เด็กชายที่เคยละเลยการบ้าน โกงข้อสอบ และไม่เคารพครูและผู้ใหญ่ ได้กลายเป็นอดีตไปแล้วอย่างแท้จริง

เอาชนะอุปสรรคขณะอธิบายความจริงให้เพื่อนร่วมชั้น

ผมใช้เวลาว่างทั้งหมดเข้าร่วมกิจกรรมของต้าฝ่า ไม่ว่าจะเป็นระหว่างทางไปโรงเรียน ช่วงพัก หรือตอนเดินกลับบ้านหลังเลิกเรียน ผมจะท่องฝ่าในใจ ผมมองหาทุกโอกาสเพื่อช่วยเหลือผู้คน วันหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้นของผมที่ชื่อ Albert ปวดศีรษะ ผมบอกเขาว่า “ลองท่องว่า ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น” เขาทำตาม และอาการปวดศีรษะของเขาก็หายไปจริง ๆ เขามีความสุขมาก ผมบอกเขาด้วยว่า “อย่าผูกผ้าพันคอสีแดงเลย นักบุกเบิกรุ่นเยาว์ไม่ใช่องค์กรที่ดี คุณควรลาออกจากองค์กรนี้” เขาตอบตกลง

บ่ายวันนั้น ผมเอาหนังสือจ้วนฝ่าหลุนเล่มหนึ่ง และเครื่องรางที่มีข้อมูลเกี่ยวกับต้าฝ่าหลายชิ้นลงในกระเป๋านักเรียนอย่างมีความสุข เมื่อไปถึงโรงเรียน ผมแจกเครื่องรางบางส่วนให้เพื่อนร่วมชั้น ครูประจำชั้นเรียกผมไปที่ห้องทำงาน ผมกลัวและรู้สึกว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดี

ครูถามว่า “มีใครในครอบครัวของเธอ หรือคนที่เธอรู้จัก ฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าบ้างไหม” ผมไว้ใจครูจึงบอกความจริงกับครู ตอนนั้นผมยังขาดประสบการณ์ในการอธิบายความจริง และไม่ได้ตระหนักว่าภายใต้สถานการณ์การประทุษร้ายที่ยังดำเนินอยู่ เราไม่ควรเปิดเผยข้อมูลของเพื่อนผู้ฝึก ผมคิดอย่างไร้เดียงสาว่าการบอกครูคือการอธิบายความจริง ครูตัดสินใจติดต่อพ่อแม่ของผม พ่อของผมกลัวจึงห้ามไม่ให้ผมฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่า ครูติดต่อไปยังลุงเขยของผมด้วย เมื่อลุงทราบเรื่อง เขาก็ไปบอกพ่อ และพ่อก็ห้ามไม่ให้ผมพูดเกี่ยวกับต้าฝ่าที่โรงเรียน

ช่วงที่เรียนมัธยมต้น

เมื่อผมเริ่มเข้าเรียนชั้นมัธยมต้น ผมเตือนตัวเองอย่างหนักแน่นว่าผมมีภารกิจในการช่วยท่านอาจารย์ช่วยเหลือสรรพชีวิต ผมตั้งใจว่าจะช่วยคนให้ได้วันละ 1 คน ซึ่งเท่ากับ 365 คนในหนึ่งปี จากการอ่าน เก้าบทวิจารณ์พรรคคอมมิวนิสต์ และ เป้าหมายสูงสุดของลัทธิคอมมิวนิสต์ (The Ultimate Goal of Communism) รวมทั้งแผ่นพับให้ข้อมูลต่าง ๆ ผมค่อย ๆ มีข้อมูลเพียงพอที่จะใช้อธิบายความจริงให้กับผู้คน ในปีแรกของชั้นมัธยมต้น ผมชักชวนนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 คนหนึ่งให้ลาออกจากนักบุกเบิกรุ่นเยาว์ได้สำเร็จ เขาขอบคุณผมด้วยความยินดี และผมเองก็มีความยินดีมากเช่นกัน

ตอนเย็นหลังจากทำการบ้านเสร็จ บางครั้งผมจะหาเวลาไปช่วยเหลือผู้คนที่ลานสาธารณะ ระหว่างทางไปที่นั่นผมจะฟาเจิ้งเนี่ยน ขอให้ท่านอาจารย์นำผู้มีวาสนามาพบผม และกำจัดปัจจัยชั่วร้ายที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา ปกติผมจะเน้นที่นักเรียนที่อายุไล่เลี่ยกับผม ถ้าผมไม่พบใครที่ลานแห่งหนึ่ง ผมก็จะไปอีกแห่งหนึ่ง

ผมเริ่มบทสนทนาด้วยการเล่นบาสเกตบอลกับคนอื่น แล้วค่อยชักนำบทสนทนาไปที่ต้าฝ่า ตัวอย่างเช่น ผมอาจบอกพวกเขาว่า “เวลาสอบแล้วเจอคำถามที่ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ผมก็แค่ท่องว่า ‘ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี’ แล้วจู่ ๆ ผมก็รู้ว่าจะเขียนอะไร”

แม้ผมจะยังช่วยคนวันละหนึ่งคนไม่ได้ทุกวัน แต่ผมก็เติบโตจากคนที่ไม่รู้วิธีอธิบายความจริง มาเป็นคนที่ค่อย ๆ เรียนรู้วิธีอธิบายความจริง และได้รับประสบการณ์มากมายระหว่างทาง ผมก้าวหน้าอย่างมากในการช่วยเหลือผู้คน และปลื้มปีติมากเมื่อเห็นความรู้สึกขอบคุณที่ผู้ที่เข้าใจความจริงแสดงออกมา

พ่อแม่ถูกเรียกไปโรงเรียนอีกครั้ง

เมื่อผมเริ่มเรียนชั้นมัธยมปลาย ผมได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าห้อง ผมขยันรียนและสอบได้ที่ 1 ของห้อง ซึ่งเป็นความสำเร็จที่ทุกคนชื่นชม

ในภาคเรียนที่ 2 ของปีแรก ครูที่สอนวิชาการเมืองยกเรื่องศาสนาขึ้นมาพูดในชั้นเรียนและใส่ร้ายต้าฝ่า ผมยกมือ ลุกขึ้นยืน และพูดว่า “คนทั้งโลกรู้ว่าฝ่าหลุนต้าฝ่าดี” ผมเปิดโปงธรรมชาติที่ชั่วร้ายของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ตั้งแต่การที่มาร์คส์ยึดถือซาตาน ไปจนถึงประวัติศาสตร์ความโหดร้ายที่ยาวนานของพรรคคอมมิวนิสต์จีนนับตั้งแต่ยึดอำนาจ ซึ่งรวมถึงการปฏิรูปที่ดิน การรณรงค์ทางการเมือง ต้านสามต้านห้า การรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา การปฏิวัติวัฒนธรรม และการสังหารหมู่ในวันที่ 4 มิถุนายน ผมชี้ให้เห็นว่าพรรคคอมมิวนิสต์ได้สังหารชาวจีนไปแล้ว 80 ล้านคน และขณะนี้กำลังประทุษร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่า

พ่อแม่ของผมถูกเรียกไปโรงเรียนอีกครั้ง ผมขอให้พ่อไปอธิบายความจริงให้ครูฟังด้วยกันกับผม แต่พ่อกลัวและไม่ไป ผมจึงไปที่ห้องทำงานของครูคนเดียว รองผู้อำนวยการและหัวหน้าฝ่ายหลายคนรออยู่ รองผู้อำนวยการถามว่า “ทำไมเธอยังไม่ได้ฉีดวัคซีน” และคาดคั้นว่าพ่อแม่และผมฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่าหรือไม่ ผมหาข้ออ้างเพื่อเลี่ยงคำถามข้อแรก และปฏิเสธที่จะตอบคำถามที่ 2

ผมเริ่มร้องไห้และพูดว่า “ทำไมครูปฏิบัติกับผมเหมือนผมเป็นนักเรียนที่ไม่ดีหรือเด็กเกเรที่ชอบหาเรื่องชกต่อย” หัวหน้าฝ่ายคนหนึ่งกล่าวหาว่าผมละเมิดกฎหมายความมั่นคงแห่งชาติ และรองผู้อำนวยการโกรธมากจนเกือบจะลงมือทำร้ายผม เมื่อผมประกาศว่าผมจะลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าห้อง เขากลับกล่าวชมผม และยอมรับว่าผมได้สร้างประโยชน์ให้แก่ห้องเรียน ผมขอไม่เข้าเรียนวิชาของครูที่สอนวิชาการเมือง เขาไม่อนุญาต แต่ผมก็ไม่เข้าเรียนวิชานั้นอีก เหตุการณ์ทั้งหมดผ่านไปโดยไม่มีอันตรายร้ายแรงใด ๆ ผมรู้ว่าท่านอาจารย์ปกป้องผมอีกครั้ง

ต่อมาผมตระหนักว่าการตัดสินใจไม่เข้าเรียนวิชาการเมืองของผมเป็นการเห็นแก่ตัว เพราะเมื่อผมไม่อยู่ในห้อง ผมก็เสียโอกาสที่จะหยุดครูไม่ให้เผยแพร่คำโกหก ปล่อยให้เพื่อนร่วมชั้นผู้บริสุทธิ์ต้องถูกปลูกฝังความคิดเหล่านั้น

หลังจากนั้น เพื่อนร่วมชั้นที่เคยพูดไม่ดีเกี่ยวกับฝ่าต่อหน้าผมก็ลดพฤติกรรมเหล่านั้นลง และองค์ประกอบชั่วร้ายในสภาพแวดล้อมของผมก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะผมยืนหยัดปกป้องต้าฝ่า และด้วยความช่วยเหลือของท่านอาจารย์ สถานการณ์ของผมจึงดีขึ้น ผมเริ่มบำเพ็ญอย่างขยันหมั่นเพียรมากขึ้น ผมพยายามทำสามสิ่งให้ดีอย่างเต็มที่ทุกวัน ชีวิตของผมได้เติมเต็มให้สมบูรณ์และเบิกบานใจ เมื่อถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผมสอบติดมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่งในท้องถิ่น

ทำงานหาเงินเพื่อจ่ายค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัย

แม้ผมจะสอบติดมหาวิทยาลัย แต่ผมไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียนจำนวน 6,000 หยวน (901 ดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่สำหรับครอบครัวของผม พ่อแม่ไม่สนับสนุนให้ผมเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา แต่อยากให้ผมทำงานหาเงินแทน ผมพยายามหาเงินจ่ายค่าเล่าเรียนเองด้วยการทำงานช่วงฤดูร้อน แค่หางานก็ใช้เวลาไปหลายวันแล้ว เนื่องจากเราไม่มีสกูตเตอร์ไฟฟ้า ผมจึงทำงานส่งอาหารไม่ได้ สุดท้ายผมจึงได้งานในครัวของร้านอาหารเครือข่ายแห่งหนึ่ง

เพราะผมเป็นคนทำงานช้าเกินไป และยังชี้ให้เห็นปัญหาบางอย่างเกี่ยวกับความซื่อสัตย์ของบริษัท ผมจึงถูกเลิกจ้างหลังทำงานได้เพียง 15 วัน ผมได้เงินมาเพียง 1,000 หยวน (150 ดอลลาร์สหรัฐ) ผมลองทำงานขายสินเชื่อทางโทรศัพท์ให้บริษัทเงินกู้ และขายผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จทั้งสองงานด้วยเหตุผลต่าง ๆ นอกจากผมจะหาเงินได้ไม่พอจ่ายค่าเล่าเรียนแล้ว ผมยังเสียเวลาไปมากด้วย

ค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยของผมได้มาอย่างยากลำบาก โดยได้จากป้าคนที่ 3 ป้าคนโต และแม่ของผมช่วยกันออกคนละเท่า ๆ กัน ส่วนค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตของผมได้จากเงินที่แม่ยืมจากเพื่อนร่วมงาน แล็ปท็อปของผมเป็นของขวัญจากลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นผู้ฝึกเช่นกัน ผมซาบซึ้งอย่างยิ่งต่อการจัดวางด้วยความเมตตาของท่านอาจารย์ และขอบคุณญาติ ๆ ที่เสียสละและให้การสนับสนุน

ผมต้องบำเพ็ญอย่างขยันหมั่นเพียรยิ่งขึ้นเพื่อไม่ให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง ผมจะใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างไร้จุดหมายหรือปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไม่ได้ ผมต้องทะนุถนอมทุกสิ่งที่ได้รับมา และตั้งใจทำงานเพื่อตอบแทนญาติ ๆ ในอนาคต

ยืนหยัดฝึกท่า ศึกษาฝ่า และอ่านเว็บไซต์หมิงฮุ่ย

ก่อนผมเข้ามหาวิทยาลัย ผมกังวลว่าจะไม่สามารถฝึกท่ายืนได้ ผมถึงกับร้องไห้เพราะผมกลัวว่าจะฝึกท่าทั้ง 5 ชุดทุกวันไม่ได้อีกต่อไป ในชั้นปีที่ 1 บ้านของผมอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัย 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) ทุกวันหลังจากนั่งสมาธิในหอพัก 1 ชั่วโมง ผมจะขี่จักรยานไฟฟ้าที่ใช้ร่วมกันกลับบ้านเพื่อฝึกท่ายืน แล้วจึงกลับหอพัก

ผมใช้เวลาเดินทางไปกลับ 2 ชั่วโมง เพียงเพื่อให้ได้ฝึกท่าครบทั้ง 5 ชุด ตอนแรกผมบ่นว่าจักรยานไฟฟ้าที่ใช้ร่วมกันช้าเหลือเกิน แต่เมื่อผมรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของผมขับรถจากมหาวิทยาลัยไปบ้านผมใช้เวลา 40 ถึง 50 นาที ผมก็เข้าใจว่าจริง ๆ แล้วจักรยานที่ใช้เร็วทีเดียว

ผมศึกษาฝ่าอย่างขยันหมั่นเพียร อ่านวันละหลายสิบหน้าไม่เคยขาด และผมได้เข้าเว็บไซต์หมิงฮุ่ยบ่อย ๆ ด้วย ทั้งหมดนี้เป็นไปได้เพราะลูกพี่ลูกน้องของผมซึ่งเป็นเพื่อนผู้ฝึกเช่นกัน ให้แท็บเล็ตที่มีหนังสือต้าฝ่าฉบับอิเล็กทรอนิกส์ และไดรฟ์ที่มีซอฟต์แวร์หลีกเลี่ยงการเซนเซอร์อินเทอร์เน็ตให้ผม แม้จะเป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยมาก แต่ผมก็มีความสุขอย่างแท้จริง

ไม่นานหลังจากนั้น ผมก็พบว่าห้องที่ติดกับห้องของผมว่างอยู่ ผมจึงเริ่มใช้ห้องว่างนี้เพื่อฝึกท่ายืน และผมนั่งสมาธิบนเตียงหลังม่านที่ผมติดตั้ง วิธีนี้ช่วยให้ผมประหยัดเวลาได้มาก ทำให้ผมทุ่มเทพลังงานให้กับการเรียนและกิจกรรมของต้าฝ่าได้มากขึ้น ผมรู้ว่าท่านอาจารย์จัดวางทุกอย่างไว้แล้ว ผมรู้สึกขอบพระคุณท่านอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของเราอย่างสุดซึ้ง !

ปีที่ 2 ในมหาวิทยาลัย

ระหว่างการเรียนในชั้นปีที่ 2 เราย้ายไปเรียนที่อีกวิทยาเขตหนึ่ง ผมไม่สามารถกลับบ้านทุกวันได้อีกต่อไป และไม่มีห้องว่างในหอพักให้ฝึกท่ายืนแล้ว อย่างไรก็ตาม ผมยังนั่งสมาธิทุกวัน ในหอพักใหม่ ผมขยันเรียนและพร้อมช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ เช่น ผมช่วยเพื่อนร่วมห้องขนกระเป๋าและติดตั้งราวม่านให้เตียงของพวกเขา ผมตื่นหลังตี 4 เล็กน้อยทุกวัน นั่งสมาธิ ฟาเจิ้งเนี่ยน แล้วจึงเริ่มเรียนหนังสือ

เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งกำลังเขียนใบสมัครเข้าร่วมสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ เขาดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด และสบถไม่หยุดขณะเขียน ตอนนั้นเลยเที่ยงคืนไปแล้ว ซึ่งเลยเวลาฟาเจิ้งเนี่ยนแล้ว ผมรู้สึกว่านี่คือโอกาสที่จะช่วยเหลือคน ผมพูดว่า “ผมแนะนำว่าอย่าเข้าร่วมสันนิบาตเยาวชนเลย” เขาถามว่า “ทำไม”

ผมอธิบายว่า “สันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์เป็นองค์กรของพรรคคอมมิวนิสต์จีน บรรพบุรุษของพรรคคอมมิวนิสต์คือคาร์ล มาคส์ ซึ่งบูชาซาตาน นับตั้งแต่พรรคคอมมิวนิสต์จีนยึดอำนาจ พรรคก็ได้ดำเนินการรณรงค์ต่าง ๆ เช่น การปฏิรูปที่ดิน การรณรงค์ต้านสามต้านห้า การรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา การปฏิวัติวัฒนธรรม และการสังหารหมู่ [ที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน] ในวันที่ 4 มิถุนายน พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้สังหารชาวจีนไปแล้วมากกว่า 80 ล้านคน ปัจจุบันพรรคกำลังประทุษร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่า ถึงขั้นเก็บอวัยวะจากผู้ฝึกขณะที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ พรรคกระทำความชั่วร้ายมากมายนับไม่ถ้วน ถ้าคุณเป็นสมาชิกขององค์กรนี้ คุณจะต้องรับชะตากรรมเดียวกันกับพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อสวรรค์ทำลายพรรคคอมมิวนิสต์จีน” ผมพูดถึงประโยชน์ของฝ่าหลุนต้าฝ่า และสนับสนุนให้เขาจำวลี “ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี” ไว้ในใจ ซึ่งจะนำความสงบสุขและสุขภาพที่ดีมาให้เขา

ขณะที่ผมพูด เพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ก็มารุมล้อมฟัง และบอกว่าผมเปิดโลกทัศน์ใหม่ให้พวกเขา และขอให้ผมเล่าต่อ ผมอธิบายว่าผมมีเป้าหมายหลัก 2 ข้อ คือ “ข้อแรก ผมอยากให้พวกคุณจำไว้ว่า ‘ฝ่าหลุนต้าฝ่าดี’ และ ‘ความจริง-ความเมตตา-ความอดทนดี’ ข้อสอง ขอให้ลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์ สันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ และนักบุกเบิกรุ่นเยาว์” พวกเขางงว่าทำไมต้องลาออก และถามว่า “เราจะลาออกอย่างไร คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร คุณได้ข้อมูลนี้มาจากไหน พวกเราไม่ใช่คนเลว ทำไมเราต้องลาออกด้วย”

ผมตอบว่า “ผมได้ข้อมูลนี้จากการหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์อินเทอร์เน็ต และผมช่วยพวกคุณลาออกได้ เพราะพวกคุณไม่ใช่คนเลว พวกคุณจึงควรลาออก” สำหรับวิธีหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์ ผมไม่ได้บอกพวกเขาโดยตรง แต่ผมแนะนำให้พวกเขาลองค้นหาวิธีด้วยตัวเอง ลูกพี่ลูกน้องของผมเป็นคนติดตั้งซอฟต์แวร์ที่ใช้หลีกเลี่ยงการเซนเซอร์ให้ ตอนนั้นผมยังไม่รู้วิธีแบ่งปันให้คนอื่นอย่างปลอดภัย

ชั้นเรียนเกี่ยวกับความคิดของเหมา

ไม่นานหลังจากนั้น ระหว่างเรียนวิชาความคิดของเหมาเจ๋อตง อาจารย์ผู้สอนได้พูดถึงฝ่าหลุนต้าฝ่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผมสังเกตว่าสไลด์ PowerPoint ของเธอมีเนื้อหาใส่ร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่า ปกติผมจะนั่งแถวหลังสุดของห้อง แต่วันนั้นผมบังเอิญนั่งแถวหน้า ผมขอให้ท่านอาจารย์เสริมสร้างเจิ้งเนี่ยนให้ผม และผมตั้งใจที่จะอธิบายความจริง ผมยกมือ ลุกขึ้นยืน และพูดว่า “อาจารย์ครับ ฝ่าหลุนต้าฝ่าไม่ใช่ลัทธิ หลักการสำคัญของฝ่าหลุนต้าฝ่าคือความจริง-ความเมตตา-ความอดทน การฝึกนี้ห้ามการฆ่าและการฆ่าตัวตายอย่างเด็ดขาด” อาจารย์ถามว่า “คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” ผมตอบว่า “ผมรู้มาจาก 2 ช่องทาง คือการหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์อินเทอร์เน็ต และจากการอ่านข้อความที่เขียนไว้บนธนบัตรที่ผมใช้”

จากนั้นผมยกประเด็นทางกฎหมายขึ้นมาว่า ในเอกสาร “Gong Tong Zi [2000] ฉบับที่ 39” ซึ่งออกร่วมกันโดยสำนักงานคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน สำนักงานคณะกรรมาธิการแห่งรัฐ และกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ ฝ่าหลุนกงไม่ได้อยู่ในรายชื่อกลุ่มที่ถูกกำหนดให้เป็นลัทธิ 14 กลุ่ม ผมยังอ้างถึงรัฐธรรมนูญ มาตรา 36 ซึ่งรับรองเสรีภาพในความเชื่อของพลเมือง และมาตรา 98 ของกฎหมายว่าด้วยการตรากฎหมาย ซึ่งกำหนดให้รัฐธรรมนูญมีสถานะสูงสุด โดยกำหนดให้กฎหมายและข้อบังคับท้องถิ่นทั้งหมดต้องสอดคล้องกับรัฐธรรมนูญ

อย่างไรก็ตาม อาจารย์ผู้สอนยังคงนำเสนอเรื่องโกหกเกี่ยวกับ “การเผาตัวเองที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน” ต่อ ผมรู้สึกกังวลและไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไร ผมโล่งใจเมื่อนักศึกษาอีกคนยกมือ ลุกขึ้นยืน และโต้แย้งอาจารย์ว่า “อาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่เห็นหลังจากหลีกเลี่ยงการเซนเซอร์อินเทอร์เน็ตเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ” ผมลุกขึ้นยืนทันทีและพูดว่า “จากการหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์ ผมได้อ่านหนังสือจ้วนฝ่าหลุน ซึ่งเป็นหนังสือหลักของฝ่าหลุนต้าฝ่า หนังสือเล่มนี้เน้นย้ำหลายครั้งว่าห้ามฆ่าชีวิต และยังระบุว่าผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดของฝ่าหลุนต้าฝ่าไม่ถือว่าเป็นผู้ฝึกที่แท้จริง”

ขณะที่อาจารย์ผู้สอนคลิกสไลด์ต่อไปเรื่อย ๆ โดยยังคงเน้นเรื่อง “การเผาตัวเองที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน” ผมก็พูดขึ้นว่า “ดูสิครับ ถ้าเป็นการเผาตัวเองจริง ๆ ทำไมผมของคนในภาพยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ และทำไมขวดพลาสติกที่อ้างว่าบรรจุน้ำมันเบนซินจึงไม่เสียรูปจากไฟที่ลุกโชนเลย” ความจริงแล้วในสไลด์ไม่มีขวดพลาสติก แต่ด้วยความที่ผมรีบร้อน ผมจึงพูดสิ่งที่ผมรู้ออกไป เมื่อเธอไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ผมจึงลุกขึ้นยืนอีกครั้งและพูดว่า “อาจารย์ครับ ถ้าอาจารย์ยังเผยแพร่คำโกหกของพรรคคอมมิวนิสต์ต่อไป อาจารย์กำลังทำให้นักศึกษาเข้าใจผิดไม่ใช่หรือครับ”

เธอหยุด ผมยังคงยืนอยู่ และไม่กี่วินาทีต่อมาก็หมดเวลาเรียน

หลังเลิกเรียน อาจารย์มาคุยกับผม เธอพยายามสืบว่ามีผู้ฝึกต้าฝ่าเป็นคนบอกเรื่องเหล่านี้กับผมหรือไม่ ผมชี้ให้เห็นจุดที่น่าสงสัยมากมายของเหตุการณ์ “การเผาตัวเองที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน” ที่ถูกจัดฉากขึ้นต่อไปว่า ร่างกายของ Wang Jindong ไหม้เกรียม แต่ผมของเขายังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ขวดพลาสติกที่อยู่ระหว่างขาของเขาไม่มีร่องรอยของการหลอมละลายหรือบิดเบี้ยว และตำรวจรอจนเขาตะโกนคำขวัญเสร็จก่อนจึงใช้ผ้าห่มดับเพลิงดับไฟ ผมยังพูดด้วยว่าที่จริงแล้ว Liu Chunling เสียชีวิตเพราะถูกตำรวจใช้วัตถุบางอย่างฟาด ไม่ได้เสียชีวิตจากไฟไหม้

เมื่อผมพูดจบ เธอถามว่าผมตั้งใจจะห้ามไม่ให้เธอใส่ร้ายต้าฝ่าในชั่วโมงเรียนต่อ ๆ ไปอีกหรือไม่ ผมตอบอย่างหนักแน่นว่า “ใช่ครับ อาจารย์เผยแพร่ข้อมูลเท็จและผิด ๆ แบบนี้ไม่ได้ การทำเช่นนี้จะทำให้ลูกศิษย์ของอาจารย์เข้าใจผิด”

นับจากนั้นเป็นต้นมา อาจารย์ก็หลีกเลี่ยงที่จะพูดเรื่องนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมขัดขวางไม่ให้อาจารย์ใส่ร้ายต้าฝ่าได้สำเร็จ ต่อมานักศึกษาจากห้องข้าง ๆ บอกผมว่าอาจารย์ชมความกล้าหาญของผมระหว่างสอนในชั่วโมงเรียนของพวกเขาด้วย

อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบ

แล้วความท้าทายใหม่ก็มาถึง อาจารย์ที่ปรึกษาคนหนึ่งเรียกผมไปพูดคุยที่ห้องทำงานของเธอ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่ผมก็มีความคิดที่แน่วแน่ว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมต้องไม่เปิดเผยข้อมูลใด ๆ ของเพื่อนผู้ฝึก” อาจารย์ที่ปรึกษาอ้างว่าเธอเพียงอยากสอบถามความเป็นอยู่ของผม และถามเรื่องการเรียนและความสนใจส่วนตัวของผม

จากนั้นเธอถามว่า “คุณมีความเชื่อทางศาสนาไหม” ผมตอบว่า “ไม่มีครับ” เธอถามต่อว่า “ฉันได้ยินมาว่าคุณสนใจฝ่าหลุนต้าฝ่ามาก คุณฝึกหรือเปล่า” ผมตอบว่า “ฝ่าหลุนต้าฝ่าไม่ใช่ศาสนา !” เธอยิ้มแล้วถามว่า “คุณรู้จักฝ่าหลุนต้าฝ่าได้อย่างไร มีผู้ฝึกต้าฝ่าอยู่รอบตัวคุณบ้างไหม” ผมตอบว่า “ผมได้ข้อมูลจากการหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์อินเทอร์เน็ตครับ” ผมอธิบายให้เธอฟังว่าฝ่าหลุนต้าฝ่าได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในประเทศจีนเมื่อเริ่มเผยแพร่ในปี 1992 แต่ในปี 1999 พรรคคอมมิวนิสต์จีนเริ่มประทุษร้ายฝ่าหลุนต้าฝ่า เธอถามว่า “เธอเข้าร่วมฝ่าหลุนต้าฝ่าแล้วหรือยัง” ผมถามกลับว่า “อาจารย์หมายความว่าอย่างไรครับที่ว่าเข้าร่วม” เธอตอบว่า “การหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์ก็นับว่าเข้าร่วมแล้ว” ผมนิ่งเงียบ

จากนั้นเธอถามว่า “เธอมีเพื่อนสนิทไหม” ผมตระหนักว่าเธอพยายามสืบว่าผมรู้จักผู้ฝึกคนอื่นหรือไม่ ผมจึงถามกลับว่า “อาจารย์ช่วยนิยามคำว่าเพื่อนสนิทหน่อยครับ” เธอบอกว่า “คนที่คุณเรียนด้วยกันหรือกินข้าวด้วยกัน” ผมตอบว่า “ไม่มีครับ” เธอถามว่า “ฝ่าหลุนต้าฝ่ามีอะไรดีนักหรือ” ผมตอบว่า “ฝ่าหลุนต้าฝ่าสอนให้คนประพฤติตนตามหลักการความจริง-ความเมตตา-ความอดทนครับ”

ผมแนะนำให้เธออ่านจ้วนฝ่าหลุน ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น ผมพูดว่า “ก่อนการประทุษร้ายจะเริ่มขึ้นในปี 1999 หนังสือจ้วนฝ่าหลุนเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ถึงขั้นได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในหนังสือขายดี 10 อันดับแรกในปักกิ่ง แต่หลังจากการประทุษร้ายเริ่มต้นขึ้น หนังสือเล่มนี้ก็ถูกสั่งห้าม ทุกวันนี้อาจารย์จะซื้อหนังสือนี้ไม่ได้ เว้นแต่อาจารย์จะหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์อินเทอร์เน็ต”

เธอถามว่าจ้วนฝ่าหลุนเป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร ผมตอบว่า “หนังสือเล่มนี้สอนให้เรารู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี คนดีคืออะไร คนเลวคืออะไร และจะแยกแยะคนสองประเภทนี้ได้อย่างไร” เธอรู้สึกสนใจและพูดว่า “นักศึกษาของฉันบางคนชอบบ่นว่าฉันเรียกพวกเขามาคุยบ่อย ๆ จนพวกเขาให้ฉายาฉันว่าคนไม่ดีเพราะเรื่องนี้” แล้วเธอก็ถามว่า “แล้วเราจะตัดสินได้อย่างไร” ผมตอบว่า “จ้วนฝ่าหลุน บอกว่า ‘ความจริง-ความเมตตา-ความอดทน เป็นมาตรฐานหนึ่งเดียวที่จะวัดคนดีคนเลว คนที่ปฏิบัติตนตามความจริง-ความเมตตา-ความอดทนจึงจะนับได้ว่าเป็นคนดี คนที่หันหลังให้กับหลักการเหล่านี้ก็คือคนเลว’” ผมพูดถึงตัวอย่าง 3 เรื่องจากหนังสือจ้วนฝ่าหลุนเกี่ยวกับการยกระดับซินซิ่ง เพื่อแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีและประโยชน์ที่การฝึกฝ่าหลุนต้าฝ่านำมาสู่ชีวิตของผู้คน

ตลอดการสนทนา เธอดูไม่ได้สนใจความจริงเกี่ยวกับฝ่าหลุนต้าฝ่าที่ผมพูด เธอแค่สนใจว่าผมเป็นผู้ฝึกต้าฝ่าหรือไม่ และผมรู้จักคนอื่นที่ฝึกหรือไม่ ผมจึงบอกเธอว่า “อาจารย์แค่ทราบว่าผมรู้ความจริงเกี่ยวกับต้าฝ่าก็พอแล้ว อาจารย์ไม่จำเป็นต้องทราบว่าผมฝึกเองหรือไม่” เมื่อเธอตระหนักว่าเธอจะไม่ได้ข้อมูลเพิ่มเติม เธอก็ปล่อยผมไป ภายใต้การปกป้องด้วยความเมตตาของท่านอาจารย์ ผมสามารถผ่านพ้นสถานการณ์ที่อันตรายมาได้อย่างปลอดภัยอีกครั้ง

ประสบการณ์ข้างต้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเส้นทางการบำเพ็ญของผม สำหรับการช่วยเหลือผู้คน ผมยังห่างไกลจากผู้ฝึกที่ขยันหมั่นเพียรคนอื่น ๆ อยู่มาก ผมยังไม่สามารถเปลี่ยนเรื่องสนทนาไปสู่การลาออกจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้อย่างสม่ำเสมอและมีประสิทธิภาพ และยังไม่สามารถหาวิธีแจกจ่ายซอฟต์แวร์สำหรับหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์อินเทอร์เน็ตอย่างปลอดภัย ผมต้องยึดมาตรฐานที่สูงขึ้นกับตัวเอง ยกระดับซินซิ่งต่อไป และเรียนรู้วิธีแบ่งปันเครื่องมือสำหรับหลีกเลี่ยงไฟร์วอลล์อย่างปลอดภัยจากฟอรัมทางเทคนิค เพื่อที่ผมจะได้ช่วยท่านอาจารย์ในกระบวนการเจิ้งฝ่าได้ดียิ่งขึ้น

บทสรุป

ชีวิตของผมดีขึ้นมากเพราะฝ่าหลุนต้าฝ่า ผมรู้สึกโชคดีที่เกิดในครอบครัวของผู้ฝึกต้าฝ่า และด้วยการจัดวางด้วยความเมตตาของท่านอาจารย์ ผมจึงได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญต้าฝ่า นับแต่นั้นมา ผมได้ทิ้งชีวิตที่เกียจคร้านและขาดความรู้ความเข้าใจไว้เบื้องหลัง ผมไม่ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายเหมือนคนทั่วไปที่เสียเวลาไปกับเกมมือถือและวิดีโออีกต่อไป

ชีวิตของผมกลายเป็นชีวิตที่อัศจรรย์เพราะฝ่าหลุนต้าฝ่า ผมรู้สึกขอบพระคุณท่านอาจารย์อย่างสุดซึ้งที่ปกป้องและชี้นำผมทุกขณะ เมื่อใดที่ผมรู้สึกหลงทาง สับสน หรือเจ็บปวด หลักการของต้าฝ่าได้ให้ทิศทางที่ทำให้ผมยืนหยัดบนเส้นทางนี้ได้อย่างมั่นคงจนถึงทุกวันนี้

ชีวิตของผมยอดเยี่ยมเพราะฝ่าหลุนต้าฝ่า ผมรู้สึกขอบคุณความจริง-ความเมตตา-ความอดทนที่เปลี่ยนผมจากเด็กเกเร ให้กลายเป็นชายหนุ่มที่มีความรับผิดชอบ มีความสามารถ กล้าหาญ และเฉลียวฉลาด

ผมขอแสดงความเคารพอย่างสูงสุดต่อท่านอาจารย์ผู้เมตตาและยิ่งใหญ่ของเรา !

(บทความนี้ได้รับการคัดเลือกสำหรับฝ่าฮุ่ยประเทศจีนบน Minghui.org ครั้งที่ 23)